(เวลา 09.30 น.) ณ ห้องแก้วสารพัดนึก 1

สภาธรรมกายสากล วัดพระธรรมกาย ปทุมธานี

กำหนดการพิธีถวายคิลานเภสัช และอุปกรณ์ทางการแพทย์

วันเสาร์ที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2566

9.15 น. คณะสงฆ์แปรแถวขึ้นนั่งบนอาสนะสงฆ์ /

            เจ้าภาพและสาธุชนเข้าประจำพื้นที่นั่ง

9.30 น. ประธานสงฆ์เดินทางมาถึงศูนย์กลางพิธี /

            นำสวดมนต์บูชาพระรัดนตรัย / พิธีกรอาราธนาศีล /

            อาราธนาพระปริตร / คณะสงฆ์เจริญพระพุทธมนต์

10.15 น. ปฏิบัติธรรมตามเสียงนำนั่งสมาธิ

10.30 น. ประธานสงฆ์กล่าวสัพเพ พุทธา…/

              พิธีกล่าวคำถวายดังนี้

              – กล่าวถวายปัจจัยสี่เป็นสังฆทาน 

          – กล่าวถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน 

              – กล่าวถวายอุปกรณ์ทางการแพทย์ 

              – กล่าวคำถวายคิลานเภสัช 

              – กล่าวคำอธิษฐานจิตถวายคิลานเภสัขและอุปกรณ์ทางการแพทย์

10.45 น. ประธานสงฆ์กล่าวสัมโมทนียกถา /

              คณะสงฆ์สวดมนต์ให้พร /

              ประธานสงฆ์นำสวดมนต์บูชาพระรัตนตรัย /

              เจ้าภาพถวายไทยธรรม / เสร็จพิธี

11.10 น. คณะสงฆ์ฉันภัตตาหารเพล /

              สาธุชนรับประทานอาหารกลางวัน

สอบถามผู้ประสานงานที่ท่านสังกัด

หรือโทร 094-4919916 , 097-1696455 

ภาพปก: สถาบันพุทธศิลป์แห่งโลก

สำนักสื่อสารองค์กร วัดพระธรรมกาย

The post 19 สิงหา ขอเชิญร่วมพิธีถวายคิลานเภสัช และอุปกรณ์ทางการแพทย์ first appeared on วัดพระธรรมกาย.

เชิญชวนสาธุชนมารับบุญ

ใส่ถ่านเตรียมประทีปแปรอักษร วันธรรมชัย

วันที่ 18-22 สิงหาคม พ.ศ. 2566

เวลา 13.30 -17.30 น.

รับบุญที่วิหารคด คอร์ 8 และคอร์ 25

วัดพระธรรมกาย ปทุมธานี

เกณฑ์สำหรับผู้มารับบุญ

ฉีดวัคซีนแล้ว 2 เข็ม หรือตรวจ ATK 72 ชม.

หากรู้สึกไม่สบาย งดมารับบุญค่ะ

The post เชิญชวนสาธุชนมารับบุญ ใส่ถ่าน Led เตรียมงาน “วันธรรมชัย” first appeared on วัดพระธรรมกาย.

เพราะ เราไม่ต้องไปพึ่งพาสิ่งใด ๆ ภายนอก
ต้องเป็นสุขได้ด้วยตัวของเราเอง

แม้อยู่เพียงลําพังที่ไหนก็แล้วแต่
พอหลับตาปุ๊บ ก็หาความสุขได้
หลับตา ลืมตา นั่ง นอน ยืน เดิน
หาความสุขจากภายในได้

ความสุขที่ไม่มีขอบเขตจํากัด
หาได้อย่างง่าย ๆ
อย่างนี้ถึงจะเรียกว่า
ชีวิตที่ “สัมบูรณ์”

๑๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๓

The post ชีวิตที่สัมบูรณ์ first appeared on วัดพระธรรมกาย.

ตั้งใจนั่งหลับตาเจริญสมาธิภาวนากันนะ หลับตาเบาๆ พอสบายๆ ทำใจของเราให้เบิกบาน ให้แช่มชื่น ให้สะอาด บริสุทธิ์ผ่องใส ไร้กังวลในทุกสิ่ง แล้วก็หยุดใจนิ่งๆ ไปที่ศูนย์กลางกายให้ใจหยุด ใจนิ่งๆ ให้ใจใสๆ เอาใจหยุดนิ่งเบาๆ สบายๆ ทำตัวของเราให้สบาย ทำใจให้สงบ ให้หยุดนิ่ง หลักวิชชาก็มีอยู่เพียงแค่นี้ แต่ก็มักจะทำกันไม่ได้ พอถึงเวลาจริงๆ แล้วก็จะไปแสวงหา วิธีการด้วยตัวของตัวเอง ซึ่งมันเสียเวลา ไม่ว่าเราจะหาวิธีการอย่างไรก็ตาม แต่ตอนที่จะได้ผลก็ต้องหันกลับมาทำตัวให้สบายทำใจให้สงบ เพราะ “หยุดเป็นตัวสำเร็จ”

พอดีคือความพอใจ

ใจหยุดนี่แหละถึงจะเป็นตัวสำเร็จ แล้วก็ต้องพอดีๆ ความพอดีเอาอะไรเป็นเกณฑ์ ก็เอาความพึงพอใจของเราเป็นเกณฑ์ซึ่งเราจะรู้สึกด้วยตัวเองว่า เราตึงไปไหม เราหย่อนไปไหม

ถ้าตึงร่างกายก็จะบอกเราเองว่า มันตึงไป มันปวด มันมึนมันซึม มันเกร็ง มันเครียด

ถ้าหย่อนไป จะฟุ้ง จะเผลอ จะผล็อย ร่างกายเรานั่นแหละคือ ผู้ที่บอกเรา

ถ้าพอดีเป็นอย่างไร คือเราจะรู้สึกพึงพอใจ นั่งอย่างนี้ไปนานแค่ไหน เราก็นั่งได้ โดยไม่เบื่อ แม้จะไม่มีอะไรมาให้เราดูให้เราเห็น ไม่มีแสงสว่างเกิดขึ้น แต่เราก็ยังมีความรู้สึกพึงพอใจที่จะหยุดใจนิ่งๆ อย่างนี้อย่างเดียวเท่านั้น นั่นแหละคือพอดี

ต้องจำนะลูกนะ นี่สำคัญนะ อย่าฟังผ่าน ถ้าฟังผ่านแล้วเดี๋ยวเราใช้เวลาอีกหลายปี ซึ่งเรามีเวลาอยู่ในโลกมนุษย์ไม่นานเดี๋ยวก็วัน เดี๋ยวก็คืน เดี๋ยวก็จะหมดเวลาแล้ว

พอดี คือ ความพึงพอใจนะลูกนะ

เราสังเกตดู ร่างกายต้องสบาย กายสบาย ใจสงบ คือ ไม่คิดเรื่องอื่นเลย โดยที่เราไม่ได้ไปบังคับ แค่เราเฉยๆ นิ่งๆ ทำตรงนี้ให้เป็น ถ้าทำเป็นตอนนี้ เดี๋ยวบ่ายนี้ก็เป็นบ่ายแห่งความสมปรารถนา

ทำตัวให้สบาย ทำใจให้สงบนิ่ง เฉยๆ โดยไม่กังวลกับสิ่งแวดล้อม ทำประหนึ่งว่า เราอยู่คนเดียวในโลก ไม่เคยมีภารกิจเครื่องกังวลมาก่อน ไม่เคยมีธุรกิจการงาน ไม่เคยมีครอบครัวเราอยู่คนเดียวอย่างสบาย

ทำตัวเหมือนอยู่คนเดียวในโลก ลืมดิน อากาศ ฟ้า ที่นั่งไม่นุ่มนวล ให้ทำเหมือนอยู่ในที่ที่โล่งๆ ว่างๆ กว้างๆ ที่แสนสบาย เมื่อเราไม่มีเครื่องกังวล ใจมันก็ไม่ไปผูกพัน ไม่เหนี่ยวรั้งอะไร จะเป็นคน สัตว์ สิ่งของ เราก็ไม่ผูกพัน

เรามีสมบัติที่แท้จริง คือ ศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๗ ซึ่งมีเพชรอยู่เม็ดหนึ่งที่สวยกว่าโคตรเพชรใดๆ ในโลก ใส สว่าง กลมๆ ตอนแรกๆ มันอาจจะไม่กลมก็ไม่เป็นไร จะบูดๆ เบี้ยวๆ ก็ช่าง แต่ก็เป็นโคตรเพชรที่อยู่ในตัวเราที่ใส สะอาด บริสุทธิ์ เป็นสมบัติของเรา กลมรอบตัว ที่เขาเจียระไนแล้ว ใสเหมือนเพชรใสๆ หรือเหมือนดวงดาวที่ใสๆ สมบัติเรามีเพียงแค่นี้

ทำความพึงพอใจกับสิ่งที่เรามีอยู่ในท้องของเรานะ โดยที่เราไม่ต้องก้มไปมอง แค่เป็นเพียงความรู้สึกว่ามีอยู่ รู้สึกเพียงแค่นี้เท่านั้น แล้วทำใจเฉยๆ เมื่อมันเป็นของๆ เรา เราก็ไม่ต้องไปควานหา ไม่ต้องไปแสวงหา เพราะมันเป็นของเรา มีอยู่เดิมแล้ว และความจริงก็เป็นเช่นนั้น

เรามีสมบัติใหญ่อยู่ในตัว แต่เราไม่รู้ตัวว่า เรารวย มีทรัพย์ภายในอยู่กับตัวเราตลอดเวลา แล้วในกลางทรัพย์ภายในหรือดวงใสๆนั้น มีบุคคลท่านหนึ่ง ซึ่งเป็นผู้ที่สมบูรณ์พร้อมงามไม่มีที่ติ มีอานุภาพไม่มีประมาณ ท่านอยู่กับเราตลอดเวลา อยากเจอเรา รอคอยวันเวลาที่เราจะไปเจอ

บุคคลนั้นอยู่กับเราตั้งแต่เกิด อยู่กับเราก่อนที่เราจะมาเกิดแล้วก็อยู่กับเรามายาวนาน คอยบันดาลใจของเราให้นึกคิดแต่สิ่งที่ดีๆ พูดดี คิดดี ทำดี แต่เพราะเราห่างเหินหมางเมินท่านไปนาน เราจึงรู้สึกไม่คุ้นเคย แต่บุคคลนั้นคุ้นเคยกับเรา และอยู่กับเราตลอด คอยปกป้องผองภัยให้เราทำแต่สิ่งดีๆ แม้ตอนช่วงสุดท้ายของชีวิตก็เป็นเพื่อนแท้ของเรา เป็นที่พึ่งแก่เราแล้วจะเป็นผู้พาเราไปสู่เทวโลก

ท่านคอยอยู่ยาวนานอยู่ภายในตัวเรา เพียงแค่เราทำใจให้หยุดนิ่งเฉยๆ ให้ถูกใจของท่านที่อยู่ในตัวของเราเท่านั้น ใจของท่านอยู่ตรงกลางกาย กลางท้องของเรา ตรงฐานที่ ๗ แตะใจเบาๆ อย่าแรง แค่ใช้ระบบสัมผัส เหมือนขนนกที่
ล่องลอยไปในอากาศ แล้วก็ค่อยๆ ตกสัมผัสผิวพื้นน้ำ หรือผิวพื้นดินอย่างนุ่มนวล ละมุนละไม ใจเราก็แตะตรงกลางท้องนิดหนึ่งอย่างแผ่วเบา สบาย เบิกบาน แช่มชื่นอยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆ อย่าทำอะไรที่นอกเหนือจากนี้

แม้ยังไม่เห็นท่าน ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ทำอย่างนี้อย่างเดียวสบาย เบิกบาน แช่มชื่น ผ่อนคลายกล้ามเนื้อทุกส่วน นิ่งอย่างเดียว สบาย ทำใจหลวมๆ เหมือนเราสวมผ้าหลวมๆ อย่างนั้นสบายๆ เดี๋ยวจะถูกส่วนเอง ถูกต้องเอง

เฉยกับทุกประสบการณ์

ถูกส่วน เราจะไปทำให้ถูกส่วนไม่ได้ เรายังไม่ถึงขั้นตอนนั้นแค่ทำใจวางให้พอดี อย่างที่ได้กล่าวมาตั้งแต่เบื้องต้น นิ่ง นุ่ม เบา สบาย ใจหลวมๆ ใช้ระบบสัมผัสแตะเบาๆ ทำความรู้สึกที่ กลางท้องอย่างนุ่มนวล ละมุนละไม สบาย ทำเพียงแค่นี้เดี๋ยวใจก็จะค่อยๆ ปรับตัวละเอียดเข้าไปเรื่อยๆ เอง ซึ่งตอนนั้นกายจะขยาย จะโปร่ง ไม่ทึบ ไม่แคบ มันจะกว้าง บางทีกว้างไปทางข้างๆ บางทีเหมือนตัวยืด ศีรษะเหมือนจะไปชนหลังคา หรือฝ้าเพดาน บางทีก็ย่อ ยุบลงมาที่พื้น หรืออะไรที่นอกเหนือจากนี้

จะยืด จะย่อ จะใหญ่ จะยุบลง หรือจะโยกเยกอย่างไรก็แล้วแต่ ให้ทำเฉยๆ อย่างเดียวในทุกประสบการณ์ที่เกิดขึ้นเดี๋ยวเราจะพบความอัศจรรย์ที่เราทำอย่างนี้ ทำเหมือนไม่ได้ทำ คือ ทำเฉยๆ เหมือนไม่ได้ทำอะไร เดี๋ยวมันจะโล่งเอง กว้างเองตัวพอง ตัวขยายเอง ตัวหายไปเองเลย แสงสว่างก็เกิดขึ้นมาเอง แสงสว่างเกิดขึ้นก็อย่าไปสงสัยว่า ใครเปิดไฟ หรือใครเอาไฟมาส่องหน้า เฉยๆ รู้แล้วทำเป็นไม่ชี้

เราเรียนวิชานี้ในระดับนักเรียนอนุบาล อย่าไปเรียนในระดับดอกเตอร์ที่ต้องทำวิเคราะห์ วิจัย วิจารณ์ประสบการณ์ ว่า ทำไมเป็นอย่างนี้ เป็นอย่างนั้นมั้ง อย่างนี้มั้ง อย่างโน้นมั้งอย่าเป็นคนช่างสงสัย เมื่อมันยังไม่ถึงเวลาที่จะสงสัยเพราะเรายังเป็นนักเรียนอนุบาลของความรู้ภายใน

ทำตัวเหมือนหุ่นยนต์ที่ไม่มีมันสมอง คิดไม่เป็น พูดไม่เป็น เฉยๆ อย่างเดียวอย่างนั้นแหละ เพราะหยุดเป็นตัวสำเร็จต้องจำนะลูกนะ

ต้องจำแล้วไปฝึกตรงนี้ให้ได้ เดี๋ยวเราจะอัศจรรย์ใจเราว่า โอ้ ธรรมะเป็นของลึกซึ้งแต่ทำไมเราเข้าถึงได้ แต่ก่อนเราได้ยินว่า ธรรมะเป็นของลึกซึ้งเข้าถึงได้เฉพาะพระธุดงค์ หรือผู้ที่ต้องทิ้งทางโลกเข้าป่าเขาลำเนาไพรไปออกบวชเท่านั้นคิดอย่างนั้นก็ถูกส่วนหนึ่งแต่ยังไม่หมด ยังไม่สมบูรณ์

และธรรมะเราสามารถทำได้ในทุกสถานที่ เหมือนเราอ่านหนังสือสนุกในที่จอแจ อึกทึกครึกโครม บางทีเราเพลินๆ เราไม่ได้ยินนะว่า มีเสียงมาจากทางไหน ทั้งๆ ที่มันจอแจ มีคนเยอะ รถวิ่งผ่านไปผ่านมา ต่างคนต่างพูดหนวกหู แต่เราไม่ได้ยินเลย

ก็แปลว่า เราสามารถทำได้ ไม่ใช่เฉพาะพระธุดงค์ที่เข้าป่าเข้าเขา และเราสามารถทำได้ในทุกหนทุกแห่ง ถ้าเราเข้าใจหลักวิชชา แล้วเดี๋ยวเราจะอัศจรรย์ใจว่า คนอย่างเรานี่เข้าถึงได้เชียวหรือ ธรรมะเป็นของลึกซึ้งแต่ทำไมเราเข้าถึงได้ ทำไมเราเห็นดวงในตัวได้ เห็นกายในกายได้ เห็นพระธรรมกายในตัวได้ ซึ่งอยู่กับเราตลอดเวลาตั้งแต่ก่อนเรามาเกิด เราเกิดมาแล้วจนกระทั่งบัดนี้ ท่านรอคอยเราอยู่ อยากจะให้เราเจอ อยากจะมาพบเรานะ ซึ่งจะเห็นเองเลย

กำลังบุญของลูกทุกคนมีเพียงพอ แต่กำลังแห่งความเพียรความขยันยังไม่พอ กับยังทำไม่ถูกหลักวิชชา ถ้าเข้าใจหลักการอย่างนี้แล้ว อยู่ตรงไหนเราก็ทำได้

เมื่อเราทำได้แล้ว เป็นแล้ว เห็นแล้ว ทั้งหลับตาลืมตาจะไปอยู่ที่ไหนของโลกก็ได้ อยู่บนยอดเขาก็ได้ กลางเขา เชิงเขาชายหาด ท้องทะเล อยู่ตามเกาะแก่งต่างๆ หรือไปในอวกาศไปตามดวงดาวต่างๆ อยู่เมืองไทย หรืออยู่ต่าประเทศ อยู่ในที่ร้อนที่สุด อยู่ในขั้วโลกที่หนาวที่สุด เราก็อยู่ได้ เพราะเราทำเป็นแล้ว เราเข้าถึงแล้ว

พอหลับตาลืมตาเห็นพระในตัว ความปีติภาคภูมิใจจะเกิดขึ้น เราจะภูมิใจที่เราเกิดมาเป็นมนุษย์ มาพบพระพุทธศาสนา ได้ฟังธรรม และปฏิบัติธรรมได้เข้าถึงธรรม มีพระรัตนตรัยในตัวที่เป็นที่พึ่งแก่เราอย่างแท้จริง และเราได้เข้าถึงแล้วเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันแล้ว ความภาคภูมิใจปีติใจตรงนี้เป็นสิ่งที่เงินทองซื้อไม่ได้ เอาอะไรมาแลกเราก็ไม่ยอม และถึงตรงนั้น ถ้าใครถามว่า เราอยากจะเป็นอะไร เราก็จะตอบด้วยความปีติและภาคภูมิใจว่า เราอยากจะเป็นเราที่เห็นองค์พระได้เข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว ซึ่งมีความสุขมาก นั่งเป็นสุขนอนเป็นสุข ยืนเป็นสุข เดินเป็นสุข จะเอกเซอร์ไซส์ หรือทำกิจกรรมอะไรก็เป็นสุข จะทำมาหากินก็มีความสุข เศรษฐกิจ กับจิตใจจะไปด้วยกันด้วยความเบิกบาน เหมือนนกที่มีปีกซ้ายปีกขวาพาตัวโผบินไปทุกหนทุกแห่งในอากาศอย่างเป็นอิสระ

เราจะดำเนินชีวิตอยู่ในโลกนี้อย่างผาสุก เศรษฐกิจกับจิตใจไปด้วยกัน งานที่แท้จริงคืองานภายในเราก็ทำ งานภายนอกแม้จะเป็นงานรองลงมาแต่เราก็ทำอย่างมีความสุข เพราะฉะนั้น หลักวิชชา คือ หยุด นิ่ง เฉยๆ สบาย เบาๆ ทำใจหลวมๆ

เมื่อเราเข้าถึงพระในตัวแล้ว หลังจากนั้นเราก็จะศึกษาวิชชาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ คือ วิชชา ๓ ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ ความรู้ที่จะทำให้เราระลึกชาติหนหลังได้ จุตูปปาตญาณ วิชชาที่จะทำให้เราเรียนรู้เรื่องกฎแห่งกรรมได้ การเวียนว่ายตายเกิดได้ อาสวักขยญาณ การขจัดกิเลสอาสวะ ความโลภความโกรธ ความหลงในตัวเราให้มันบรรเทาเบาบางกระทั่งหมดไปได้ แล้วเป้าหมายชีวิตของเราก็จะแจ่มชัด

เราสามารถทำได้ เมื่อเราได้เข้าถึงพระธรรมกายในตัวที่มีอยู่แล้วนะ ไม่ใช่เราไปทไให้มี หรือปรุงแต่งให้มี แต่มีอยู่ เพียงแต่เราไม่รู้ว่ามี แล้วก็ไม่เฉลียวใจว่า มีของดีอยู่ในตัว มีใครคนหนึ่งอยู่ในกายเรา หรือได้ยินได้ฟังมาก็ไม่เชื่อ หรือเชื่อแต่ไม่ลงมือปฏิบัติ หรือปฏิบัติแต่ไม่เอาจริง หรือเอาจริงแต่ไม่ถูกหลักวิชชามันก็เข้าไปไม่ถึง แต่จริงๆ แล้วทุกคนสามารถทำได้

ถ้าทำได้วันนี้ เราก็เข้าถึงวันนี้ แล้วเราจะอบอุ่น รู้สึกปลอดภัยจากทุกๆ ภัย ทั้งภัยในอบาย ภัยในสังสารวัฏ จะมีความสุข เหมือนพระเดชพระคุณหลวงปู่ คุณยายอาจารย์ฯ ของเรา

พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านบอก จะไม่ไปแรมราตรีที่ไหนจะหยุดใจเข้าไปสู่ภายใน เพื่อไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรม ท่านก็หยุดของท่านไปเรื่อยๆ อย่างนั้นแหละ แล้วก็มีสิ่งที่น่าศึกษาเรียนรู้กันอีกเยอะ เป็นความรู้ภายใน เหมือนเราออกทะเลลึก ทะเลกว้าง ทะเลที่ไม่มีฝั่ง ได้ศึกษาเรียนรู้อะไรต่างๆ แล้วก็จะรักพระพุทธศาสนา จะเทิดทูน จะยกย่อง จะรักเพื่อนมนุษย์อย่างแท้จริง อยากให้ทุกคนได้เข้าถึงธรรมอย่างที่เราเข้าถึง มหากรุณาจะเกิดขึ้นเองเมื่อเราเข้าไปถึงพระธรรมกาย

วันอาทิตย์ที่ ๔ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๗

The post เขาคอยคุณ first appeared on วัดพระธรรมกาย.

หากเราตึง ต้องรีบลืมตาเลย แล้วก็ทำสบายๆ ใหม่ พอร่างกายและจิตใจมีความพร้อมเราก็เริ่มต้นใหม่อย่างง่ายๆ เราต้องพยายาม สอนตัวเองว่า ต้องสบายๆ ใจใสๆ ใจเย็นๆ

เราไม่ต้องเอาตัวเราไปเปรียบเทียบกับใคร ของเราก็คือ ของเรา

ค่อยๆ ประคองใจไปเรื่อยๆ เดี๋ยวใจก็จะค่อยๆ นิ่งๆ นุ่มๆเบาๆ สบายๆ ต้องนิ่ง นุ่ม เบา สบาย และผ่อนคลายเท่านั้นถึงจะไปถึงจุดหมายปลายทางที่เราต้องการได้ นี่สำคัญนะลูกนะ อย่าเพิ่งไปใช้อารมณ์หนุ่มแข็งแรงมาใช้อย่างนั้น นั่งสมาธิต้อง สบายๆ ทำใจใสๆ ใจเกลี้ยงๆ

ตอบประสบการณ์เท่าที่มีแล้วถ้าประสบการณ์ดีกว่านี้ ถ้าหลวงพ่อถามก็ต้องตอบเท่าที่เรามี เห็นแค่ไหนก็ตอบแค่นั้น ตอบตรงไปตรงมา หลวงพ่อจะได้ช่วยปรับปรุงแก้ไขได้ง่ายๆ เราจะยกชั้นกันได้ ถ้าทำถูกหลักวิชชา

เพราะฉะนั้น ต้องใสๆ ต้องสบายๆ ต้องเปิดช่องให้บุญเก่าของเราที่มีมากเพียงพอ ที่จะส่งผลให้เราได้เข้าถึงวิชชาซึ่งต้องง่ายๆ ถ้าเราไปลุ้น ไปเร่ง ไปเพ่ง ไปจ้อง เหมือนเราไปปิดช่องที่จะเชื่อมต่อกับบุญเก่า เพราะฉะนั้นต้องสบาย มีสติกับสบาย ควบคู่กันไป ใจใสๆ ใจเย็นๆ

แตะไปเบาๆ สบายๆ ผ่อนคลาย ใจใสๆ ใจเย็นๆ ได้แค่ไหนก็เอาแค่นั้นไปก่อน เห็นชัดแค่ไหนก็ให้ดูแค่นั้นไปก่อนดูธรรมดาๆ เช่น สมมติว่า มันชัดใสแค่ ๒๐ เปอร์เซ็นต์ เราก็ดูไปแค่นั้นก่อน อย่าไปเร่ง

การที่เราดูอย่างสบายๆ ดูเฉยๆ เรื่อยๆ อย่างนี้คือการเร่งที่ถูกหลักวิชชา มีให้ดู ๒๐ เปอร์เซ็นต์ ๓๐ เปอร์เซ็นต์ ก็ให้พึงพอใจแค่นั้นไปก่อน อย่าใจร้อนนะลูกนะ

ต้องใจเย็นๆ ดูไปธรรมดาๆ ไม่ต้องคิดอะไรทั้งสิ้น ใจจะได้อยู่กับเนื้อกับตัว กับกลางกายได้อย่างง่ายๆ แล้วมันก็จะชุ่มๆใจชุ่มๆ ใจเย็นๆ เดี๋ยวมันไปของมันเองอย่างง่ายๆ

ถ้าไม่ง่าย ไม่ใช่ ต้องง่าย ต้องสบายนะลูกนะพอเริ่มรู้สึกว่า มันชักไม่ง่าย ลืมตาเลย แล้วก็
เอาใหม่ ฝึกซ้ำๆ อย่างนี้

หมั่นสังเกตดู หลังจากเราเลิกนั่งแล้วว่า เราทำถูกหลักวิชชาไหม

แล้วนอกรอบก็หมั่นตรึก หมั่นนึก หมั่นคิด ให้ใจติดอยู่ในกลางกายตลอด ฝึกให้คุ้น ให้คล่อง ให้ชำนาญ ถ้าพื้นฐานลูกแน่นอย่างนี้นะ ต่อไปมันง่าย

จะยากตรงหยุดแรกนี่แหละ แต่ก็ยากไม่มาก ยากพอสู้ ถ้าเรารู้วิธีการหลักวิชชา มันก็ไม่ยาก หยุดแรกสำคัญ ฝึกตรงนี้ซ้า ๆจนเราจับทางได้ว่า ต้องทำใจแบบนี้ นิ่งแบบนี้ อารมณ์แบบนี้ มันถึงจะไปถึงตรงนั้นได้ พอเราทำซ้ำๆ เดี๋ยวก็คล่อง หยุดถัดไปก็ยิ่งง่าย ต้องทำอย่างนี้นะ ต้องค่อยๆ ฝึกไปอย่างนี้ ช้าๆ ชัดๆง่ายๆ ใจเย็นๆ ต้องสบายๆ เราฝึกไป

อังคารที่ ๑๒ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๖

The post การตอบ ประสบการณ์ภายใน first appeared on วัดพระธรรมกาย.

ถ้ากายสบาย ใจสบาย มันก็ง่ายนิดเดียว ลูกต้องจับหลักตรงนี้ให้ได้ เพราะดวงกับองค์พระ มีอยู่แล้วในตัวของเรา แต่ท่านเป็นของละเอียดเป็นกายละเอียด เราต้องปรับใจของเราให้ ละเอียดตามสิ่งที่มีอยู่แล้ว ด้วยการผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจ

ให้สบายๆ ให้ใสๆ ใจเกลี้ยงๆ ไม่เกาะ ไม่เกี่ยว ไม่เหนี่ยวไม่รั้งเรื่องอะไรเลย พอใจละเอียดมันก็จะดึงดูดเข้าหากันเข้าไปสู่ภายใน เดี๋ยวเราก็จะเห็นดวง เห็นองค์พระได้อย่างง่ายๆ ดังนั้น ตรงนี้ลูกต้องให้ความสำคัญในการฝึกนะ สำคัญมากๆเลย ปรับให้สบาย ให้ผ่อนคลาย ให้ใจใสๆ ใจเย็นๆ

ฝึกเป็นผู้ให้

ถ้านอกรอบลูกใจใส ใจเย็น พอเรามานั่งในรอบรวมกัน ใจจะรวมลงไปที่กลางกายได้
อย่างง่ายๆ

เพราะฉะนั้น ลูกต้องฝึกการเป็นผู้ให้ การให้จะทำให้ลูกใจใส ใจสบาย เช่น ให้อภัยทาน ไม่ถือโทษโกรธเคืองเพื่อนสหธรรมิกที่เขาอาจจะทำอะไร ไม่ถูกหู ถูกตา ถูกใจเรา ฝึกให้อภัย ให้รอยยิ้ม จะได้สดชื่นกันไปทั้งทีม ทั้งหมู่คณะให้ถ้อยคำที่เป็นกำลังใจซึ่งกันและกัน ปลูกความรักความสามัคคีกันในหมู่คณะ อย่างนี้เป็นต้นถ้าให้อย่างนี้บ่อยๆ จะทำให้นอกรอบเราสั่งสมความใสความสบายของกายและใจไปเรื่อยๆ

เมื่อหมู่เป็นสุข เราเป็นสุข มันก็จะยกทีมเข้าถึงธรรมกันได้ต่างต้องคอยเกื้อกูลกัน ประคับประคองกัน ก็จะเป็นบารมีพิเศษสำหรับตัวเราที่ได้ทำอย่างนี้

บุญนี้ก็จะไปตัดรอนวิบากกรรมวิบากมารที่เราเคยดำเนินชีวิตผิดพลาดที่ผ่านมา โดยเราไม่ได้ศึกษาเรียนรู้เรื่องกฎแห่งกรรม ชีวิตในสังสารวัฏมันอันตราย มันมีกฎแห่งกรรมและกฎต่างๆ บังคับบัญชาเราอยู่ พญามารเขาสอดกิเลสมาบังคับเราให้เราดำเนินชีวิตผิดพลาด แล้วเราก็ไม่รู้ด้วยว่า อย่างนี้ผิดพลาดผิดพลาดไปแล้วจะเป็นอย่างไร พญามารเขาจะบังคับแล้วปรับคดี เป็นวิบากกรรมติดตัวเราข้ามชาติ ให้เรามีความหมองของใจ เช่นเราดื่มเหล้า เจ้าชู้ เล่นการพนัน หรือฆ่าสัตว์ ลักทรัพย์ ประพฤติผิดในกาม พูดปด พูดส่อเสียดให้เขาทะเลาะกัน พูดคำหยาบเพ้อเจ้อ สูบเสพสิ่งเสพติด สิ่งมึนเมา อบายมุขต่างๆ ที่ผ่านมา โดยที่เราก็ไม่รู้มันเป็นโทษ จะถูกเก็บสะสมเอาไว้ เมื่อมีมากเข้า
ตอนละโลกมันจะพาเราไปอบาย

บุญนี้จะได้ไปตัดรอนสิ่งเหล่านั้น จากหนักเป็นเบา เบาเป็นหาย ร้ายกลายเป็นดี ปิดประตูอบาย เปิดประตูสวรรค์เพราะฉะนั้นต้องสั่งสมบุญพิเศษทั้งนอกรอบและในรอบอย่างนี้เป็นเรื่องที่สำคัญ

แต่อย่างไรก็ตาม ณ ช่วงเวลานี้ อดีตที่ผิดพลาดลืมไปให้หมด ลืมไปเลย อย่าไปนึกถึง อย่าให้ใจเราไปเกาะ ไปเกี่ยวไปเหนี่ยว ไปรั้งเรื่องเหล่านี้ ทิ้งไปให้หมดเลย

ตอนนี้เราเป็นบรรพชิตแล้ว เป็นสายโลหิตแห่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว ต้องตั้งใจฝึกตน ทนหิว บำเพ็ญตบะ เป็นพระแท้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงทำอย่างไร เราก็ทำอย่างนั้น

ง่ายและลัดที่สุดก็คือ ณ ช่วงเวลานี้ ลูกสั่งสมความสุขความบริสุทธิ์ภายในให้ได้เยอะๆ ใจที่กระเจิดกระเจิงนำกลับเข้ามาสู่ภายใน ให้อยู่กับเนื้อกับตัว ให้ใจไปหยุดนิ่งๆ นุ่มๆ เบาๆ สบายๆ ที่ศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๗

แตะเบาๆ ต้องเบาๆ นะ คือ ใช้ระบบสัมผัส วางใจเบาๆณ จุดที่สบาย ที่กลางกาย โดยที่เราไม่ไปเพ่ง ไปจ้องกลางกายแค่นึกผ่านๆ ว่า ใจเราไปแตะตรงกลางแล้วอย่างสบาย ถ้าเราสามารถนึกดวง หรือองค์พระได้ จะแค่ภาพเบลอๆ ก็ไม่เป็นไรนะเราก็นึกไป แต่ถ้ายังนึกไม่ได้ก็ให้อยู่จุดที่สบายก่อน

คำว่า จุดสบายนี้ อาจจะอยู่ตรงไหนก่อนก็ได้ อาจจะอยู่นอกตัวเรา เช่น ที่ข้างหน้าเรา บนศีรษะเรา รู้สึกตรงนั้นสบาย เราก็นิ่งๆ ตรงนั้นไปก่อน พอสบายจริงๆ ใจใสจริงๆ เดี๋ยวมัน จะเคลื่อนลงมาเอง เพราะเรารู้เป้าหมายเราอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ แล้ว

ถ้าสมมติว่า มันตึงเกินไป อดตั้งใจไม่ได้ มันหลุดจากความสบาย เราต้องพร้อมที่จะมาเริ่มต้นใหม่ อย่าไปเสียดายจุดนั้นนะ นึกถึงความสบายใหม่ หาจุดสบายใหม่ แล้วก็ค่อยๆ ประคองจนกระทั่งมันมารวมลงอยู่ที่ศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๗ อย่างง่ายๆ อย่างสบายๆ ใจใสๆ ใจเย็นๆ แตะไปตรงนั้นนะ

จะประคองใจให้หยุดนิ่งด้วยบริกรรมภาวนา สัมมา-อะระหัง ไปด้วยก็ได้ หรือใครอยากจะวางใจเฉยๆ โดยไม่ภาวนา

ก็ได้ เราถนัดแบบไหนก็เอาแบบนั้นไปก่อน เพราะตอนสุดท้ายมันก็ต้องทิ้งคำภาวนาไปเอง เมื่อใจมันหยุดนิ่ง นุ่ม เบา สบาย

พอสบายมันจะเคลื่อนเข้าไปสู่ภายใน ซึ่งเป็นที่โล่งกว้างเหมือนกลางอวกาศ ก็ค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปอย่างง่ายๆ แล้วความเบากายเบาใจก็จะเกิดขึ้น ความสุขจะเกิดขึ้นทีละน้อยๆซึ่งเราก็ต้องใจเย็นๆ ค่อยๆ ประคับประคองไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมันหยุดนิ่งเอง แสงสว่างเกิดขึ้น บ้างก็เห็นดวงใสๆ หรือองค์พระใสๆ ประคองไปอย่างนี้นะ

โดยไม่ทิ้งหลักของคำว่า “สบาย” สบายทั้งกาย สบายทั้งใจ หาจุดตรงนี้ให้ได้ ถ้าตรงนี้ ได้ก็ง่าย ง่ายมากๆ เลย

สมมติภาพเบลอ เราก็อยู่ตรงนั้นไปก่อน ทำใจเย็นๆ อย่าไปเค้นภาพ อย่าไปเน้นให้ภาพมันชัดนะ มีให้ดูแค่ไหนเอาแค่นั้นไปก่อน ดูอย่างสบายๆ แล้วใจใสๆ ใจเย็นๆ เดี๋ยวจากภาพเบลอๆ มันจะค่อยๆ ชัดขึ้นมาเอง แต่ถ้าเราเผลอ อดไปเน้นไม่ได้ ไปเพ่ง ไปจ้อง ทำให้มันตึง ตึงกายตึงใจ ถ้าอย่างนี้เราทิ้งไปเลย อย่าไปเสียดาย แล้วมาเริ่มต้นหาจุดสบายใหม่ ทำอย่างนี้ซ้ำๆ หลายๆ ครั้ง อีกหน่อยลูกก็จะคล่อง จะชำนาญขึ้นและการรวมลงก็ง่าย

พอเราออกมานอกรอบก็ทบทวน หมั่นสังเกตดูว่า วันนี้เรานั่งได้ดีเพราะอะไร หรือดีไม่เท่าเมื่อวานเพราะอะไร แล้วก็รีบปรับปรุงแก้ไข ให้กายและใจไปหาจุดสบายใหม่ ต้องซ้ำๆ อย่างนี้เดี๋ยวจะง่าย

ตอนนี้ลูกยังแข็งแรง ยังสดชื่น ยังอยู่ในวัยเจริญ วัยที่มีลาภอันประเสริฐ คือ ความแข็งแรง ความไม่มีโรค มีแต่เจ็บเล็กๆน้อยๆ เท่านั้น ต้องรีบชิงช่วงความแข็งแรงนี้มาประกอบความเพียร กลั่นจิตกลั่นใจของเราให้ใสๆ ให้บริสุทธิ์ ฝึกใจให้หยุดนิ่ง

ศุกร์ที่ ๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๗

The post ฝึกเป็นผู้ให้ first appeared on วัดพระธรรมกาย.

หาจุดสบายให้เจอก่อน

นั่งหลับตาเลย หลับตาเบาๆ ผ่อนคลายทั้งเนื้อทั้งตัว ทั้งร่างกาย ทั้งจิตใจให้สบายนะ

ต้องสบายนะลูกนะ ฝึกให้ติดเป็นนิสัยเลย ให้สบายทั้งกายสบายทั้งใจ หาจุดสบายให้เจอว่า ของเราอยู่ตรงไหน เวลาเรานิ่งๆ นุ่มๆ เฉยๆ จุดสบายที่เรารู้สึกว่า มันพอดี ไม่ตึง ไม่หย่อน เกินไป มันอยู่ตรงไหน ที่ทำให้เรามีความรู้สึกพึงพอใจ อยากอยู่กับอารมณ์นี้ไปนานๆ โดยไม่เบื่อหน่ายเลย นั่นแหละคือ
จุดสบายนะลูกนะ ต้องหาตรงนี้ให้เจอก่อน ในทุกครั้งที่เรานั่ง

ถ้ายังหาจุดสบายไม่ได้ ก็อย่าเพิ่งไปลุยดูดวง ดูองค์พระนะ มันจะตึง ต้องหาให้เจอ ก่อนว่า สบายทั้งกายและใจอยู่ตรงไหน เอาอารมณ์นี้ให้ได้ก่อน เมื่อเราได้อารมณ์สบาย การจะนึกถึงดวงหรือองค์พระก็ง่าย หรือไม่ภาพก็เกิดขึ้นมาเองอย่างง่ายๆ

หมั่นตรึกนอกรอบ

ถ้านอกรอบเราตรึกมาดี การมานั่งสมาธิในรอบจะยิ่งง่ายตอนที่เราอยู่นอกรอบ เรานึกถึงดวง นึกถึงองค์พระกลางกาย หรือนึกว่าองค์พระคลุมตัวเราบ้างอยู่ตลอดเวลาในทุกกิจวัตร กิจกรรมต่างๆ จะช่วยให้การนั่งในรอบของเราง่าย แต่ในกรณีที่เรายังนึกถึงดวงหรือองค์พระไม่ออก ก็อย่ากังวลใจนะ อย่าไปเค้น ไปเน้นภาพ อย่าไปกังวลว่า กลัวจะ ไม่เห็น กลัวจะไม่ได้ กลัวจะไม่ทันใช้ หรือไม่ทันใจหลวงพ่ออะไรต่างๆ เหล่านี้ ลูกอย่าไปคิด อย่าไปกังวลนะลูกนะ ให้อยู่กับอารมณ์สบายนี้ให้นานๆ

ช่วยกันสร้างบรรยากาศสัปปายะ “อารมณ์สบาย” นอกจากเราจะทำส่วนตัวแล้ว ยังต้องช่วยกันทำเป็นทีม คือช่วยกันสร้างบรรยากาศที่สบายเป็นสัปปายะ เกื้อกูลกัน ยิ้มแย้มแจ่มใสให้กัน ให้กำลังใจซึ่งกันและกันประคับประคองกันให้บวชอย่างมีความสุข มีความบริสุทธิ์หล่อเลี้ยงใจตลอดเวลา ถ้านอกรอบเราทำได้อย่างนี้ การหาอารมณ์สบายใน รอบจะง่าย เพราะธาตุแห่งความบริสุทธิ์ที่จะ สร้างอารมณ์สบายเกิดขึ้นกับทุกๆ คน

เพราะฉะนั้น เวลามานั่งสมาธิในรอบจะง่าย เพราะใจมี ความสุข มีอารมณ์สบายแล้ว จะวางใจแตะกลางกายก็ง่าย จะนึกภาพเป็นดวง เป็นองค์พระก็ง่าย แม้ภาพยังเบลอๆ เราก็ยังสบาย ไม่ทุกข์ร้อนใจ ไม่ไปเร่ง ไปเน้น ไปเค้นภาพ เรายังอยู่กับความสบายได้ แม้ภาพยังไม่ได้ดังที่ใจเราต้องการก็ตาม แค่
เบลอๆ หรือเห็นบางส่วนนะ

ถ้าลูกมีอารมณ์สบายอย่างนี้ จะทำอะไรก็สำเร็จ เดี๋ยวก็ง่าย การมาบวชในคราวนี้จะสมปรารถนา ได้บวช ๒ ชั้น ได้บวชหลายๆ ชั้น เป็นเนื้อนาบุญที่แท้จริง เป็นสายโลหิตแห่ง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่แท้จริง โยมพ่อโยมแม่ก็จะได้บุญกับเรา เยอะๆ จากข้อวัตรปฏิบัติของเราตรงนี้

เพราะฉะนั้น อารมณ์สบายต้องมีอยู่กับเราตลอดเวลา แล้วเดี๋ยวจะง่าย เดี๋ยวดวงก็จะชัดขึ้นมาเอง แสงสว่างเกิดขึ้นเอง องค์พระเกิดขึ้นเอง แล้วจะค่อยๆ ชัดขึ้นๆ จนกระทั่งชัดเหมือนเราลืมตาเห็น เห็นวัตถุภายนอกอย่างไร ภายในก็เห็นชัดอย่างนั้น

จะชัด จะใส แจ่มกระจ่างที่กลางกาย จะมีความสุข ความ บริสุทธิ์บังเกิดขึ้น เมื่อความสุข ความบริสุทธิ์ ความนิ่ง หรือสุข กับเฉยมาด้วยกันเมื่อไร ใจจะเคลื่อนเข้าไปสู่ภายในกลางกาย ของเราได้เอง

ตอนนี้ลูกยังแข็งแรงอยู่ ต้องให้โอกาสตัวของเราฝึกให้เต็มที่ฝึกหนัก อย่างถูกหลักวิชชา ลูกจะมีความสุขในทุกวันทุกคืน ทุกอิริยาบถ จากการมาบวชในคราวนี้ ในทุกกิจวัตรกิจกรรม เพราะฉะนั้นลูกประคับประคองใจให้นิ่งๆ นุ่มๆ เบาๆ สบายๆ ให้ใจ ใสๆ ใจเย็นๆ นะ

พฤหัสบดีที่ ๑๑ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๗

The post นอกรอบ ให้หมั่นประคองใจ first appeared on วัดพระธรรมกาย.

ใจแตะตรงกลางไปเบาๆ นิดๆ อย่างสบาย แล้วก็ผ่อนคลายให้ใจใสๆ ใจเย็นๆ

ถ้าใจเราใสๆ ใจเย็นๆ จะทำให้เราวางใจได้ถูกส่วนที่กลางกายได้อย่างง่ายๆ จะไม่ติดบริเวณลูกนัยน์ตาหรือศีรษะเลย มันจะลงไปในตรงกลางตัวเลยอย่างง่ายๆ แต่ต้องสบาย ต้องผ่อนคลาย ปรือๆ ตานิดหน่อย เหมือนเราชำเลืองดูศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๗ อย่างง่ายๆ

ต้องง่าย ต้องสบาย ต้องผ่อนคลาย ตรงนี้เราต้องทำให้เป็น มันจะกลับตาลปัตรกับงานหยาบที่เราทำ อย่างนั้นต้องใช้ความหยาบ ต้องต่อสู้ ต้องพยายาม แต่ถ้านั่งหลับตาแล้วมัน ตรงกันข้าม มันต้องง่าย ถ้ายากไม่ใช่ ต้องผ่อนคลาย ต้องสบาย

ใจถ้ายังวางลงตรงกลางไม่ได้ก็ต้องเอาความสบายก่อน ผ่อนคลายก่อน สบายตรงไหนเราก็เอาตรงนั้นก่อน เช่น สมมติว่า สบายที่ไหนสักแห่งหนึ่ง เช่น บริเวณเปลือกตาบ้าง จมูกบ้าง ตามฐานต่างๆ เราสบายตรงไหนก็วางตรงนั้นไปก่อน

ถ้าเราผ่อนคลาย เราจะลงตรงกลางได้อย่างง่ายๆ แล้วความรู้สึกของเราจะเปลี่ยนไปเลย เวลาใจวางไว้ในกลางกายได้มันจะหลุดจากหยาบ แม้ตรงกลางกายเรายังไม่เห็นอะไรก็ตามแต่ถือว่าเป็นรางวัลสำหรับผู้ที่มีความเพียร ทำถูกหลักวิชชา

ใจจะกลับเข้าไปสู่ภายในได้อย่างง่ายๆ ให้ไปอยู่ในบริเวณกลางกายในกลางท้องของเราก่อนอย่างง่ายๆ เอาตรงนี้ สำหรับบางคนที่จิตยังหยาบอยู่นะ

ภาวิตา พหุลีกตา

แต่ถ้าเราคุ้นเคย มันก็ไม่ยาก แต่แม้ทำได้แล้ว ก็ต้องทำซ้ำๆ คำว่า “ภาวิตา พหุลีกตา” ต้องซ้ำๆ บ่อยๆ เนืองๆ ถ้าทำตรงนี้ได้คล่อง เท่ากับเรากำชัยชนะในการที่จะเข้าถึงวิชชาธรรมกาย กำความสำเร็จไว้เลย แค่วางใจไว้ได้ตรงกลาง ทั้งๆที่ยังไม่ได้เห็นอะไรก็ตาม

พยายามฝึกตรงนี้ซ้ำๆ แล้วเดี๋ยวจะโล่งเอง มันจะโล่งโปร่ง เบา สบาย ไปตามขั้นตอนของสมาธิ ซึ่งจะทำให้เรารักการปฏิบัติ อยากอยู่กับตัวเอง ไม่อยากเสียเวลาไปในทางที่ไม่เกิดประโยชน์เลย อยากหยุดอยากนิ่งในกลางกาย

แม้โล่ง โปร่ง เบา สบาย ก็ต้องทำซ้ำๆ ฝึกซ้ำๆ จนกระทั่งข้างในมันกลวง โล่ง ว่าง ใจก็เพิ่มความละเอียดมากเข้า สบายกายสบายใจเพิ่ม เดี๋ยวความสว่างก็มาเอง หรือไม่ก็ภาพของดวง ใสๆ บ้าง องค์พระใสๆ บ้าง ก็จะมาอย่างเลือนราง ทำให้เรามีความรู้สึกว่า มีอยู่ มีดวงใสๆ อยู่กลางกาย มีองค์พระใสๆ อยู่ในกลางกาย แม้ยังไม่ชัดเจนก็ตาม ก็ถือว่าก็เป็นรางวัลสำหรับ ผู้ที่ทำความเพียรเพิ่มขึ้น

แม้เลือนรางอย่างนี้ก็ต้องฝึกซ้ำๆ แล้วก็ต้องทำทุกอิริยาบถฝึกซ้ำาๆ และเมื่อได้รัวๆ รางๆ แล้ว อย่าไปเน้น อย่าไปเค้นแม้ไม่ได้ดั่งใจ ให้รักษาความพึงพอใจในระดับนั้นเอาไว้ก่อน และก็หมั่นชำเลืองดูในอิริยาบถต่างๆ ที่นอกเหนือจากการนั่ง จากรัวๆ รางๆ ก็จะชัดเพิ่มขึ้นๆ ในระดับที่เรายอมรับว่า การเห็นได้เกิดขึ้นภายใน เช่น ชัดเจนเหมือนเราดึงของออกจากที่สลัวมาอยู่กลางแจ้งนิดๆ กระเถิบออกมาสู่กลางแจ้ง เราก็ดูไปเฉยๆ แม้มีความชัดเพิ่มขึ้นจาก ๕ เปอร์เซ็นต์ ๑๐ เปอร์เซ็นต์ ๒๐ เปอร์เซ็นต์ ๓๐ เปอร์เซ็นต์ รักษาความพึงพอใจและใจเย็นเอาไว้ให้ดี

เร่งอย่างถูกวิธี คือ พึงพอใจในระดับที่เรามีประสบการณ์ภายใน ในช่วงนั้น ชัดแค่ไหนเอาแค่นั้น แล้วก็ฝึกซ้ำๆ อย่าไปเน้น อย่าไปเค้นภาพ ให้ดูไปอย่างนั้นเรื่อยๆ ทำใจให้สบายๆ เราคงยังรักษาความผ่อนคลายเอาไว้เรื่อยๆฝึกซ้ำๆ ความชัดก็จะค่อยๆ เพิ่มขึ้นเอง แม้เพิ่มขึ้นเราก็ต้องยังรักษาความพึงพอใจเอาไว้เท่าที่มีให้ดู

ถ้าเราสามารถรักษาใจเย็นๆ อย่างนี้ได้ความชัดจะเกิดขึ้นเอง จากชัดน้อยก็มาชัดมาก ขึ้นๆ ขึ้นอยู่กับการฝึกฝน ทำบ่อยๆ ควบคู่กับงานหยาบ เพราะเราจะไปคอยความพร้อม ว่า ให้งานหยาบเสร็จเสียก่อน อย่างนั้นไม่ได้ต้องควบคู่กันไป พอเราทำซ้ำหนักเข้าๆ ก็จะชัดเพิ่มขึ้น ๗๐ เปอร์เซ็นต์บ้าง ๘๐, ๙๐, ๑๐๐เปอร์เซ็นต์ แม้ชัด ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ ก็ยังต้องทำแบบเดิม คือ ดูเฉยๆ

ไม่ว่าจะเป็นดวง เป็นกาย หรือเป็นองค์พระดูเฉยๆ อย่าเพิ่งไปเก็บรายละเอียด เพราะเดี๋ยวเราจะเห็นรายละเอียดเอง ครบหมดเลยมีให้ดูแค่ไหนให้ดูแค่นั้นไปก่อน อย่างสบายๆและผ่อนคลาย ลูกต้องจำที่แนะนำนะ และก็เอาไปทำให้ได้ด้วย อย่าตกแม้แต่คำเดียวนะ

เราต้องพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่เมื่อเราทำผิดวิธี และเริ่มต้นใหม่อย่างสบายๆ อย่างนี้แหละ เดี๋ยวมันก็จะกลับไปสู่สภาวะนั้นได้เอง

การทำซ้ำๆ เป็นเรื่องสำคัญมาก จะทำให้เราคล่อง ชำนาญ และใจติดอยู่กับเนื้อกับตัวอยู่ในกลางกาย เดี๋ยวความชัด ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ก็มาพร้อมกับความสุข ความบริสุทธิ์ ความชัดความใส ความสว่าง องค์ประกอบก็จะครบเองคือ จะได้สุขกับเฉยๆ เฉยอย่างมีความสุข คือใจนิ่ง นุ่ม เบา สบาย เห็นภาพ มีความสุขจนกระทั่งไม่อยากจะเลิกนั่ง ความชัด ความใสความสว่าง ความสุข ความบริสุทธิ์ ก็จะมาพร้อมๆ กัน

ตอนนี้เราจะสนุกกับการนั่ง เกิดมาชาตินี้มีกำไรแล้ว เรามีที่พึ่งภายใน มีที่ยึดที่เกาะของใจเราแล้ว ที่ทำให้จิตของเราบริสุทธิ์ ธาตุในตัวบริสุทธิ์

พอเราทำซ้ำๆ รายละเอียดก็จะชัดเพิ่มขึ้น ภาพก็จะขยายใหญ่ไปเอง จะเป็นดวง เป็นองค์พระ เป็นอะไรก็แล้วแต่ จะขยายและการเคลื่อนเข้าไปสู่ภายในก็จะเกิดขึ้นเองอย่างง่ายๆ

จนกระทั่งมีปีติสุขหล่อเลี้ยงใจ และมีความภาคภูมิใจว่า เราตัดสินใจถูกแล้วที่เราได้ทิ้งทุกอย่างวางทุกสิ่งวิ่งเข้าวัดมาสร้างบารมี ใจจะเป็นใหญ่ในตัว มีความปลื้มอยู่ในตัว มีความรู้สึกเหมือนเราไม่ได้ขาดแคลนอะไรเลย มันอิ่มมันเต็มอยู่ในตัวเลย

ลูกฝึกอย่างนี้ซ้ำๆ ให้ใจใสๆ ใจละเอียด ต่างคนต่างนั่งกันไปเงียบๆ นะ

วันจันทร์ที่ ๖ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๕

The post ภาวิตา พหุลีกตา first appeared on วัดพระธรรมกาย.

หลับตาเป็น จะเห็นภาพภายในหลับตาเบาๆ พอสบายๆ ต้องสบาย อย่ามองข้ามการหลับตานะ ถ้าเราหลับตาเป็น เดี๋ยวจะเห็นภาพภายในได้ง่ายหลับตาพอสบายๆ อย่าไปบีบเปลือกตา อย่ากดลูกนัยน์ตาปรือๆ นิดๆ พอสบายๆ สบายแค่ไหน เราก็เอาแค่นั้นจันทร์ที่

ผ่อนคลายทุกส่วนของร่างกายทั้งเนื้อทั้งตัวให้สบาย ต้องสบายๆ ตรงไหนไม่สบาย เราก็ขยับให้เลือดลมในตัวของเราเดินได้สะดวก หาจุดสบายให้เจอทั้งกายและใจ สบายตรงไหน ก็เอาตรงนั้นไปก่อน ที่สบายทั้งร่างกายและจิตใจ

ใจจะสบายได้ ต้องไม่เกาะ ไม่เกี่ยว ไม่เหนี่ยว ไม่รั้งเรื่องอะไรเลย ไม่มีความอยากได้ อยากเห็น อยากมีอะไรทั้งสิ้นเฉยๆ นิ่งๆ เกลี้ยงๆ

ต้องสบายนะ สบายตรงไหนเอาตรงนั้นไปก่อน จะไกลตัว ใกล้ตัว หรือกลางตัวก็ตาม ที่รู้สึกสบาย พอไม่สบายตอนช่วงไหน ทิ้งไปเลย ให้พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่อย่างง่ายๆอย่าไปเสียดายสิ่งที่เราทำได้ดีมาก่อนหน้านี้

ให้เริ่มต้นใหม่อย่างง่ายๆ ตรงจุดที่สบาย เป้าหมายสุดท้ายของเรา คือ ศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๗ เพราะฉะนั้นสบายตรงไหนเอาตรงนั้นก่อน เดี๋ยวมันก็จะค่อยๆ สบายเพิ่มขึ้นๆ จนกระทั่ง ตอนสุดท้ายมันจะไปลงที่ศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๗ ไปเองเลย

กายสบายใจสบาย บุญเก่าก็ได้ช่องลูกทุกรูปมีบุญเก่ามาก ถ้ามีบุญน้อยมาบวชรุ่นนี้ไม่ได้บุญที่เคยบวช เคยปฏิบัติธรรม เคยเข้าถึงธรรม มีผังนี้อยู่ แต่คอยจังหวะที่กายสบาย ใจสบาย บุญนี้ก็จะได้ช่องส่งผล ให้ใจลูกหยุดนิ่งดิ่งเข้าไปสู่ภายใน วื้ดจึ๊กลงไปอย่างง่ายๆ แล้วก็จะเข้าถึงธรรมภายในได้ เพราะเคยเข้าถึงมาก่อน แต่เราลืมไปแล้วเรานึกไม่ออก แล้วก็ไม่เคยจะนึกมาก่อน

บุญนี้มีอยู่ จึงทำให้เราได้มาบวช มาฝึกตน ทนหิว บำเพ็ญ ตบะ เป็นพระแท้ อยู่ครบพรรษา อยู่รับกฐิน เดินธุดงค์ไปพัฒนาวัดร้างเป็นวัดรุ่ง กระทั่งมาสู่โครงการกองพันเนื้อนาบุญที่จะไปเดินธรรมยาตรา กตัญญูบูชาพระผู้ปราบมาร มหาปูชนียาจารย์เพราะฉะนั้นบุญเก่าแม้มี แต่ต้องได้ช่องส่งผล จะส่งผลได้
ต่อเมื่อกายสบายและใจสบาย

๔ ส.

ต้องมี สติ สบาย อย่าง สม้ำเสมอ ทั้งนั่ง นอน ยืน เดินแล้วก็หมั่นสังเกตอารมณ์ สังเกตใจของเรา
วันไหนที่นั่งได้ดี เพราะใจเราใส ใจเราสบาย ใจเราเป็น บุญ เป็นกุศล อารมณ์ไม่อยาก ไม่ขุ่นมัว ให้สังเกต แล้วเราก็ปรับตรงนั้น ทั้งอารมณ์แล้วก็ใจของเราจนกระทั่งมีความพร้อมพอมีความพร้อมใจก็จะหยุดนิ่งอย่างง่ายๆ ให้สังเกตให้ดี

ถ้ารักที่จะเข้าถึงธรรมต้องหมั่นสังเกตไม่สังเกตไม่ได้ เช่น สมมติว่า เรานั่งไปแล้ว มีความสุข เราก็นิ่งไปเรื่อยๆ แต่มีบางช่วงความสุขนั้นลดลง หรือความสบายกายสบายใจลดลงแม้เราทำต่อไป มันก็ลดลงไปอีก เราก็ต้องสังเกตดูเพราะอะไร แล้วให้เริ่มต้นใหม่ หาจุดที่สบายใหม่ทั้งกายและใจ ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆเดี๋ยวจะสมความปรารถนา

บุญเก่าได้ช่อง ใจก็จะหยุดนิ่งได้ง่าย ตัวก็จะโปร่ง โล่งเบา สบาย จะขยาย จะยืด จะย่อ จะหด หรือว่าหล่นตกจากที่สูงบ้าง มันก็เป็นไปเอง หรือเห็นภาพภายในต่างๆ ก็ปรากฏเกิดขึ้นเองได้อย่างง่ายๆ เพราะฉะนั้นปรับตรงนี้นะ ปรับกายปรับใจให้สบาย ให้ใจใสๆ ใจเย็นๆ

ถ้าเราถนัดหรือชอบนึกภาพไปด้วย รู้สึกจะทำให้ใจอยู่กับเนื้อกับตัวได้ง่าย ก็ให้กำหนดบริกรรมนิมิตที่เราถนัด ที่เราชอบจะเป็นดวง จะเป็นองค์พระ หรือพระเดชพระคุณหลวงปู่ก็ได้ อยู่ในกลางกายอย่างง่ายๆ นึกได้แค่ไหน ก็เอาแค่นั้นไปก่อน

อย่าไปเร่งอย่างผิดวิธี คือ พยายามไปบีบ ไปเค้น ไปเน้นอย่างนั้นไม่ใช่นะ มีให้ดูแค่ไหน นึกได้แค่ไหนเราก็เอาแค่นั้นไปก่อนนึกได้รัวๆ รางๆ ก็รัวๆ รางๆ ไปก่อน ชัดขึ้นมา ๕ เปอร์เซ็นต์ ๑๐ เปอร์เซ็นต์ ก็รักษาใจอย่างนั้นไปเรื่อยๆ ถ้าเราถนัดอย่างนี้ก็นึกอย่างนี้นะ

ถ้าภาพมันเกิดขึ้นมาเอง จะเป็นดวง เป็นกาย เป็นองค์พระเป็นพระเดชพระคุณหลวงปู่ หรือภาพอะไรก็ตาม มีให้ดูแค่ไหนดูแค่นั้นไปก่อน ตามใจท่านไปก่อน เดี๋ยวท่านก็จะตามใจเราบ้าง เช่น เราเห็นองค์พระ ๕ เปอร์เซ็นต์ ๑๐ เปอร์เซ็นต์ เราก็ดูไป เรื่อยๆ แค่นั้น ตามใจท่าน ท่านให้ดูแค่ ๕ เปอร์เซ็นต์ เราก็ดู ๕เปอร์เซ็นต์ ท่านให้เห็น ๑๐ เปอร์เซ็นต์ เราก็ดู ๑๐ เปอร์เซ็นต์ ๒๐, ๓๐, ๔๐, ๕๐ เราก็ดูไปเรื่อยๆ ตามใจท่าน

พอเราทำอย่างนี้บ่อยๆ ซ้ำๆ เดี๋ยวท่านก็จะตามใจเราคือความปรารถนาของเราอยากเห็นท่านชัดใสแจ่ม ท่านก็จะชัดใสแจ่มให้ เมื่อใจเราพร้อมอย่างนี้นะ ต้องทำให้ถูกใจท่านเดี๋ยวท่านก็จะทำให้ถูกใจเรา เพราะฉะนั้นมีให้ดูแค่ไหนก็ดูแค่นั้นไปก่อนอย่างสบายๆ

ต้องสบายนะลูกนะ ต้องสบาย มีความมืดให้ดูก็ต้องดูความมืดไปอย่างสบายๆ ใหม่ๆ ก็อาจจะมืดมาก ต่อมาก็มืดม่วงขึ้นมา ลดลง แล้วก็ค่อยๆ มืดน้อยลง กระทั่งสลัวๆ อย่างนี้ก็มีนะ เราก็ดูไปเรื่อยๆ มืดมาเราก็ดูไป

พอใจนิ่งนุ่มเบาสบายถูกส่วน ความสว่างก็จะมาแทนที่มีให้ดูแค่แสงสว่างเหมือนฟ้าสางๆ เหมือนตอนรุ่งอรุณ เราก็ดูไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็จะแจ้งขึ้น สว่างขึ้นไปเรื่อยๆ ต้องทำให้ง่ายๆ อย่างนี้ ถ้าเราทำได้วันนี้เราก็เข้าถึงวันนี้ ถ้าเราทำอย่างถูกหลักวิชชา ฝึกให้หนักอย่างถูกหลักวิชชา ทั้งนั่ง นอน ยืน เดิน เดี๋ยว
ก็สมปรารถนา

ถ้าใครชอบภาวนา สัมมาอะระหัง ไปด้วย เราก็ภาวนาไป ชอบอย่างไหนเอาอย่างนั้น ที่ทำให้เราสบายกายสบายใจนะอย่างนี้ให้ต่อเนื่องไปเรื่อยๆ ให้ใจใสๆ ใจเย็นๆ ต่างคนต่างนั่ง กันไปเงียบๆ กันไปนะ

๒๑ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๘

The post กายสบาย ใจสบาย บุญเก่าก็ได้ช่อง first appeared on วัดพระธรรมกาย.

ผ่อนคลายทุกส่วนของร่างกายของเรานะ ทั้งเนื้อทั้งตัให้รู้สึกสบาย ต้องสบายแล้วก็ทิ้งทุกอย่าง ปล่อยวางทุกสิ่ง นิ่งอย่างเดียว อย่าให้ใจไปเกาะ ไปเกี่ยว ไปเหนี่ยว ไปรั้งเรื่องอะไรนะ ทำใจใสๆ ใจสบายๆจุดสบาย คือ จุดที่เรานั่งแล้ว เราไม่อยากเลิก อยากอยู่กับอารมณ์นี้ไปนานๆ โดยไม่อิ่ม ไม่เบื่อ สบายตรงไหนเอาตรงนั้นไปก่อน เพราะเรารู้ว่า จุดสุดท้ายจะต้องมาอยู่ที่ศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๗ เพราะฉะนั้นสบายตรงไหนเอาตรงนั้นไปก่อน

ถ้าเราหาจุดสบายเจอ จะทำให้มีอารมณ์อยากนั่งไปนานๆ อยากให้ใจเราอยู่กับเนื้อกับตัว ไม่อยากคิดเรื่องอะไรเลยอยากอยู่กับตัวเอง เพราะฉะนั้นสบายตรงไหนก็เอาตรงนั้นก่อนอาจจะอยู่ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายของเรา เช่น ข้างหน้าเราหรือภายในตัวของเราตามฐานต่างๆ ที่เราคุ้นเคย สบายตรงไหนเอาตรงนั้นไปก่อน นี่เป็นเรื่องที่สำคัญนะ เพื่อให้ใจของเราพร้อมที่จะนึกถึงดวงใสๆ หรือองค์พระใสๆ ที่กลางกายถ้าเรายังไม่พร้อมแล้วไปนึก มันจะตึง จะเกร็งจะเบื่อ จะนั่งได้ไม่นานเท่าไร แต่ถ้าเรามีความพร้อมเพราะเราได้อารมณ์สบาย มันก็อยากจะนึกถึงดวงหรือองค์พระ หรือพระเดชพระคุณหลวงปู่อยู่ที่กลางกาย มีอารมณ์อยากจะนึกเพราะฉะนั้นอย่าฟังผ่าน อย่ามองข้ามไปนะที่เราเสียเวลาไปนานๆ เพราะเราหาตรงนี้กันไม่เจอ ใจยังไม่พร้อมเลย จะน้อมไว้ตรงกลางเลย หรือนึกภาพเลย มันจะตึงจนกระทั่งเร่งจนคุ้นลุ้นจนเคยนั่นแหละ ดูความพร้อมของเราก่อน ถ้าเราได้อารมณ์สบายจริงๆ แล้วความพร้อมก็จะเกิดขึ้นถึงตอนนี้จะนึกน้อมอะไรก็ง่าย ฉันทะก็จะเกิดขึ้น สติสบายก็จะ เกิดขึ้นอย่างง่ายๆ และอย่างสม่ำเสมอเอง

อารมณ์สบาย

อารมณ์สบาย คือ ทางสายกลางนั่นเอง ที่ไม่ใช่สายตึงหรือสายหย่อน สายตึง คือ มีสติเพ่งเกินไป สายหย่อน คือ สบายเกินไป จนผล็อยหลับ หรือฟุ้งไป คิดเรื่องอื่นถ้าสบายจริงๆ ใจจะนิ่งๆ นุ่มๆ และอยู่กับเราได้นานๆอีกทั้งเราพึงพอใจและชอบอารมณ์นี้ พอเราได้อารมณ์นี้ อะไรมันก็ง่ายหมดแล้วพอใจสบาย บุญเก่าก็จะได้ช่องส่งผลเข้ามาภายในตัวเราได้ แสงสว่างก็จะได้ช่องเข้ามาภายใน ความสุขก็จะได้ช่องเข้ามา ความบริสุทธิ์ก็จะได้ช่องเข้ามา ธรรมะก็ได้ช่องเข้ามาไม่ว่าจะเป็นดวงใสๆ กายภายใน หรือองค์พระจะได้ช่องเข้ามาตอนที่เราสบาย เพราะฉะนั้นต้องหมั่นฝึกตรงนี้ให้คุ้นเคยและ จนชิน จนเรายอมรับว่า นี่คืออารมณ์สบายที่เหมาะสำหรับเราและหลังจากนั้นก็ฝึกซ้ำๆ ไปเรื่อยๆ
หมั่นสังเกตว่า ทำอย่างไรเราถึงจะได้อารมณ์นี้ เราเผลอไปทำอย่างไร อารมณ์นี้ถึงหลุดจากใจของเรา สังเกตแล้วเราก็ปรับปรุงแก้ไข พร้อมจะเริ่มต้นใหม่อย่างง่ายๆ Set Zero ใหม่อย่างง่ายๆ ณ จุดสบาย ไม่ว่าจะนอกตัว ในตัว หรือกลางตัว

อีกทั้งทุกวัน ทุกคืน จะต้องหมั่นถามตัวเองอยู่เสมอว่า ตอนนี้ใจเราอยู่ที่ไหน ไกลตัว ใกล้ตัว หรือกลางตัว เมื่อเราตอบได้ว่า ใจเราอยู่ตรงไหน แล้วก็ปรับให้เข้าสู่สภาวะอารมณ์ สบายดังกล่าว

เดี๋ยวใจก็จะกลับเข้ามาสู่จุดที่ตั้งดั้งเดิมที่ถูกหลักวิชชา ที่จะทำให้ทุกสิ่งดังกล่าวได้ช่องเข้ามา ตั้งแต่ความสุข ความบริสุทธิ์ความสว่าง ดวงใส กายใส องค์พระใส จะได้ช่องเข้ามาในตอนนี้แล้วลูกจะมีปีติสุขหล่อเลี้ยงใจ อิ่มอกอิ่มใจเบิกบานใจจะอยู่เป็นสุขในองค์กร จะสร้างบารมีอย่างมีความสุข สนุกต่อการสร้างบารมี ไม่ว่าเราจะมีภารกิจที่เราได้รับมอบหมายภารกิจอะไรก็ตาม เราจะมีอารมณ์ดี มีดวงปัญญา มีวิธีการที่อยากจะทำสิ่งนั้นให้บรรลุเป้าหมายอย่างมีความสุขในทุกๆภารกิจ ภารกิจกับจิตใจจะไปด้วยกันอย่างเป็นไปตามธรรมชาติเหมือนเราหายใจเข้าออกโดยที่เราไม่ต้องนึกถึงได้อย่างง่ายๆสบายๆ

วันเวลาได้กลืนกินความแข็งแรงร่างกายของลูกๆ ไปหมดทุกคน รวมทั้งของหลวงพ่อด้วย เพราะฉะนั้นวันเวลาที่เหลืออยู่นี้ จะต้องหาจุดสบายให้เจอ เพื่อนั่งเข้าไปสู่ธรรมะภายใน แล้วเราก็จะสามารถศึกษาวิชชาธรรมกายได้ทั้งองค์กรอย่างที่เราได้ตั้งใจไว้ด้วยดี ตั้งแต่วันแรกที่เราทิ้งทุกอย่าง วางทุกสิ่ง วิ่งเข้าวัดมาสร้างบารมี ทุกๆ ภารกิจลูกก็จะทำอย่างมีความสุขและสนุกสนานบุญบันเทิง ประกอบไปด้วยสติ ปัญญา มีความสุขสดชื่นตลอด ปีติและภาคภูมิใจในทุกสิ่งที่เราได้ทำ

 วันศุกร์ที่ ๔ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๙

The post Set Zero first appeared on วัดพระธรรมกาย.