หลวงพ่อรู้สึกว่าสิ่งอื่นใดในโลกนี้ไม่มี ความหมายอีกแล้ว รู้สึกถึงคําว่าโลกว่างอย่างแท้จริงแม้จะมีคนสัตว์สิ่งของตึกรามบ้านช่องอยู่มากมายแต่เหมือนไม่มี เพราะเราไม่มีความผูกพันธ์ และไม่เห็นความสําคัญของ สิ่งเหล่านั้นเลยรู้สึกเฉยๆกับทุกสิ่งช่วงก่อนบวชนั้นหลวงพ่อสุขใจมากจริงๆ พอบวชแล้วก็ได้มาสร้างวัด เริ่มที่จะมีมารตามมารังควานเป็นเรื่องแปลกอยู่เหมือนกัน

ได้แต่นึกว่าเราเป็นลูกศิษย์ของพระบรมศาสดา ท่านเองก็ต้องผจญมารนับตั้งแต่ก่อนบรรลุธรรม จนกระทั่งถึงคราวดับขันธปรินิพพานลูกศิษย์อย่างเราคงหนีไม่พ้น ต้องเจอบ้างเป็นธรรมดา หลวงพ่อทุ่มเทสร้าง บารมีร่วมกับคุณยายและหมู่คณะมาจนถึงบัดนี้ รู้สึกว่าอยากจะปลีกวิเวกบ้างแล้ว ที่ทํามาทั้งหมด ไม่ใช่เพราะอยากเด่นอยากดัง เพราะอัธยาศัยอันแท้จริงของหลวงพ่อนั้นเป็นเหมือนอย่างคุณยาย

แต่เนื่องจากสิ่งที่ทํานี้เป็นภารกิจที่จะต้องทําให้สําเร็จ ถ้าทําได้แล้วจะเป็นบุญบารมีติดตัวไปทุกภพทุกชาติพระเดชพระคุณหลวงปู่ได้สละชีวิตจนกระทั่งค้นพบ วิชชาธรรมกายแล้ว ท่านปรารถนาที่จะขยายวิชชานี้ ไปให้ได้ทั่วโลก แต่อายุขัยของท่านมีจํากัด ภารกิจนี้ จึงตกมาถึงคุณยายและหลวงพ่อ

ซึ่งเป็นรุ่นลูกรุ่นหลานที่แตกหน่อมาจากวัดปากน้ําภาษีเจริญ วัดพระธรรมกาย ถือได้ว่าเป็นสาขาหนึ่งของวัดปากน้ําที่ต้องทําหน้าที่นี้ต่อไป ตามมโนปณิธาน ของพระเดชพระคุณหลวงปู่ หากย้อนเวลากลับไปได้ หลวงพ่อจะขอให้ คุณยายมีชีวิตกลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง เพื่อจะได้นั่งหลับตาปฏิบัติธรรมกับท่านนึกแล้วสนุกเบิกบานอยากจะย้อนวันเวลาไปสมัยที่ยังเรียนธรรมะกับคุณยาย

ภายในบ้านหลังเล็ก ก่อนที่จะมาสร้างวัดพระธรรมกาย และศูนย์กลางธรรมกายแห่งโลก เพื่อรองรับนักสร้างบารมี ยุคหลังสมัยนั้นหลวงพ่อยังอยู่ในวัยแข็งแรง ปลอดกังวล ไม่มีพันธนาการของชีวิต แต่ละวันนึกถึงแต่เรื่องบุญ หลวงปู่ คุณยายและธรรมะทั้งวันทั้งคืนมีอยู่แค่นั้น นึกแล้วไม่เบื่อหน่ายเพราะ มีความสุข มีความกระหายอยากจะเรียนรู้ให้ยิ่งๆขึ้นไปคุณยายก็ เมตตาถ่ายทอดวิชชาธรรมกายให้ ไม่ซ้ํากัน ไม่ซ้ําที่ ไม่ซ้ําวิชชา เป็นเรื่องเป็นราว เป็นการเรียนด้วยภาพเมื่อเรียนแล้วก็มาพิจารณาว่า วันนี้เราได้เรียนวิชชาธรรมกายจากคุณยายเท่านี้ วันพรุ่งนี้เราอยากเรียนรู้เพิ่มขึ้นอีก

คล้ายๆ กับเรื่องราวของพระราหุลที่ท่านกําเม็ดทรายขึ้นมาหนึ่ง กํามือแล้วตั้งความปรารถนาว่าวันนี้จะเรียนคําสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ได้เท่ากับเม็ดทราย ในกํามือ พอถึงวันรุ่งขึ้นก็หยิบขึ้นมาอีกหนึ่งกํา แล้วตั้งความปรารถนาซ้ําเดิมอีกหลวงพ่อเองมีความรู้สึกคล้ายๆ อย่างนั้น เพราะใจจดจ่ออยู่ตลอดเวลาทั้งวันทั้งคืน

แม้จะต้องเดินทางไกลจากหอพักของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์บางเขนมาถึงวัดปากน้ํา ภาษีเจริญ ต่อรถถึงสามต่อ แต่เมื่อมาบ่อยๆ ก็รู้สึกเหมือนอยู่ใกล้ขึ้นรถแล้วหลับตาลืมตาไม่กี่ครั้งก็ถึงวัดปากน้ําคงเป็นเพราะหลวงพ่อเคยสร้างบุญมากับคุณยาย จึงทําให้รู้สึกมี ความสุขและสบายใจที่ได้เรียนธรรมะกับท่าน แล้ว ท่านก็ได้เมตตาชี้แนะและสนับสนุนการสร้างบุญ บารมีของหลวงพ่อมาโดยตลอด

นับตั้งแต่วันแรก ที่ได้พบกันจนกระทั่งท่านละสังขารไปในที่สุข

The post หากย้อนเวลาได้ first appeared on วัดพระธรรมกาย.

วันหนึ่งพระมหาเปรียญ 9 ประโยค ไปหา ท่าน ตอนนั้นท่านอยู่บ้านหลังเล็กข้างวัดปากน้ํา พระมหาเปรียญมาทดสอบภูมิธรรมของคุณยาย คุยไป คุยมาท่านก็นั่งฟังเฉยๆ รับว่า “ค่ะๆ” แล้วท่านก็ตอบได้หมด พระมหาเปรียญถามอะไรมาท่านก็ตอบ ได้ ท่านบอกว่าขอถามบ้าง “ท่านมหาท่านมหาก็จบ เปรียญธรรม 9 มานี่รักษาศีลน่ะ ศีลมันเป็นอย่างไร”พระมหาอธิบายว่าศีลคืออย่างนี้ๆ ว่าตามทฤษฎีไป คุณยายบอก “ไม่ใช่ แค่นั้นไม่พอ อย่างนั้นรักษา ไม่ได้หรอกแค่รู้เรื่องศีลเท่านั้นเองจะรักษาศีลก็ต้อง เห็นศีลไม่เห็นศีลแล้วจะไปรักษาได้อย่างไร” “แล้วเห็นศีลได้ด้วยเหรอไม่ใช่ศีลอย่างที่บอกไว้ในหนังสือเหรอ”

คุณยายก็เรียนท่านว่า “นั่นมันรู้เรื่องศีล แต่ศีลมันต้องเห็นได้สิเมื่อไม่เห็นแล้วจะไปรักษาได้อย่างไร ศีลมีลักษณะเป็นดวงกลมดวงศีลอยู่ในศูนย์กลางกาย ท่านมหานั่นแหละรักษาด้วยใจทําใจใสๆ หยุดนิ่งไปตรงนั้นแหละให้เห็นอยู่ตลอดเวลาเรียกว่ารักษาศีล” นี่คือผู้ไม่รู้หนังสืออ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ถามพระมหาเปรียญธรรม 9 ประโยค

แล้วพระมหาก็เลยขอมาเรียนวิชชาธรรมกายกับคุณยายบ้าง อีกครั้งหนึ่ง หลวงพ่อเคยถามคุณยายว่า “ยายเหงาบ้างไหม” ท่านตอบว่า “ยายไม่เคยเหงาเลย” “แล้วยายทําอย่างไรยายจึงไม่เหงา” ถามท่านครั้งหนึ่ง ตอนพบท่านใหม่ๆเมื่อท่านอายุ 50 กว่าปี พอ อายุ 60 กว่าก็ถามอีกครั้ง 70 กว่าก็ถาม 80 กว่าก็  ถาม แต่90กว่าไม่ได้ถาม ท่านตอบเหมือนเดิมว่า “ไม่เหงา”“ยายทําอย่างไรยายจึงไม่เหงา” ท่าน ตอบว่า “ยายนั่งเข้าที่”เป็นภาษาของท่านแปลว่า นั่งสมาธิ ท่านใช้คําว่า “ยายก็นั่งเข้าที่ไปคุยกับเทวดาก็ได้”หลวงพ่อเลยบอกว่าถ้าอย่างนี้ก็หมดห่วงแล้ว เพราะเทวดามีมากกว่ามนุษย์ คุยกันอีกกี่ร้อยปี ก็ไม่หมด จากวิมานนี้ก็ไปคุยวิมานนั้น      

ถ้าเราทําได้อย่างท่าน เราจะไม่เหงา ใบหน้าจะตึงอย่างคุณยายตึงด้วยความสุขไม่ใช่ตึงด้วยความ โกรธ ตึงเหมือนกัน แต่ว่าตึงด้วยอะไรนั้นต่างกัน ท่านบอกว่าเดี๋ยวยายนั่งเข้าที่ไปคุยกับเทวดาก็ได้ไปนรกก็ได้ ไปสวรรค์ก็ได้ แม้กระทั่งไปนิพพานก็ได้ ไปกราบเรียนกับพระพุทธเจ้าก็ได้

ได้ฟังทีไรแม้จะ เป็นประโยคเก่าๆ แต่ทําให้ใจฟูทุกครั้งเพราะท่านพูดเรื่องที่ทําให้สบายหูและ สบายใจ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะท่านเข้าถึงธรรม เข้าถึงพระธรรมกายและเข้าถึงวิชชาธรรมกาย ท่านจึงมี

ความสุขอยู่ตลอดเวลาท่านบอกว่าท่านไม่อยากได้อะไร ท่านอยากอย่างเดียวคืออยากไปปราบมาร ประหารกิเลสความอยากของท่านไม่ค่อยเหมือนคนอื่น ท่านมักพูดว่า “นิพพานใครจะไปก็ไปเถอะ ยายยังไม่ไป ยายจะไปปราบ มาร”

เพราะเหตุนี้เอง ท่านจึงไม่ค่อยผูกพันอะไรกับใคร ท่านมุ่งไปที่งาน ในใจของท่านมีแต่งานงานทางใจกับภารกิจของท่านเท่านั้นเอง

The post มีอารมณ์เดียว first appeared on วัดพระธรรมกาย.

หลวงพ่อเห็นเขาดื้อมากจนหลวงพ่ออดไม่ได้ที่จะหงุดหงิด วันนั้นพอเขามากราบคุณยาย เขาก็ขึ้นมานั่งข้างหน้า ยกมือไหว้คุณยายแล้วขึ้นอารัมภบทว่า ผมไม่เชื่อหรอกว่านรกสวรรค์มีจริง ผมเชื่อว่าตายแล้วสูญ แต่ผมอยากให้คุณครูช่วยดูให้หน่อยว่าพ่อแม่ของผมตายแล้วไปอยู่ที่ไหน ผมทําบุญแล้วจะเอาบุญนี้อุทิศไปให้ ว่าแล้วก็ยื่นใบอนุโมทนาบัตรให้คุณยาย ต่อจากนั้นเขาก็เล่าให้ฟังว่าได้เคยไปวัดแห่งหนึ่งแถวบางลําภู ไปเล่าให้พระท่านฟังว่ามีอยู่วันหนึ่งตอนกลางคืนขณะอยู่บ้านนอก เขานอนห้อยเท้าลงตรงชานบ้านที่ยื่นออกไป ในขณะที่แสงจันทร์ส่องอยู่นั้นเองเขาเห็นควันลอยออกมาจากร่องกระดาน ควันนั้นยืดออกเป็นรูปร่างคนผอมๆ สูงๆ แล้วก้าวข้ามหลังคาบ้านสองชั้นไปเขาถามพระท่านว่ามันคืออะไร ท่านตอบว่า “เปรต…โยม คงเป็นเปรตนะ” เลยซักถามพระต่อไปอีกว่า “มีจริงเหรอ” พระตอบว่า “จริง” “ท่านเคยเห็นเหรอ” “ไม่เคย” “แล้วรู้ได้อย่างไร” “ก็อ่านจากพระไตรปิฎก”

 แขกท่านนี้รู้สึกไม่มั่นใจจึงมาหาคุณยาย หลวงพ่อก็นั่งอยู่ด้วย พอเล่าจบแล้วคุณยายก็นั่งนิ่งๆ สัก 5 นาที แล้วบอกว่าเป็นเปรต เขาถามย้ําว่ามีจริงเหรอ เคยเห็นด้วยเหรอ คุณยายตอบว่ามีและเคยเห็น อีกคําถามคือทําไมเปรตถึงมาโผล่ให้เห็น คุณยายตอบว่าเขาเป็นญาติของคุณ เขาเถียงว่าเขาไม่มีญาติเป็นเปรต ปฏิเสธแล้วก็ยกไม้ยกมือบอกว่าญาติผมไม่มีทางเป็นเปรต ทําไมถึงเป็นเปรตได้ ท่านก็นั่งเฉยๆ

หลับตาสักพักแล้วบอกอีกว่าญาติคุณน่ะเป็นมัคนายกแล้วไปโกงของวัด ตายแล้วไปเป็นเปรต เขาเถียงว่าไม่มีญาติเป็นมัคนายกนะ แต่ถ้าเกิดมีขึ้นมาแล้วญาติชื่ออะไร หลวงพ่อฟังแล้วรู้สึกอึดอัดแทนคุณยาย เพราะตอนนั้นยังหนุ่มอยู่ คือเรารักและเคารพคุณยายมากไม่เคยลบหลู่ท่านเลย แขกคนนี้มาจากไหนไม่รู้มาพูดกับคุณยายแบบนี้ แต่คุณยายกลับนั่งหลับตาเฉยไม่มีอาการหงุดหงิดเลยถ้าเป็นเราคงเอาเรื่องไปแล้ว

ท่านหลับตาสักพักก็ลืมตาขึ้นมาบอกว่าชื่อ “รัศมี” เขาแย้งว่าไม่มีญาติชื่อเชยๆ แบบนี้หรอก และไม่เคยมีญาติเป็นมัคนายกด้วย แล้วถ้าเป็นก็ไม่โกงด้วยเพราะตระกูลเขาไม่มีใครโกง “ผมนี่ไม่ชอบคนโกง แล้วผมก็ไม่เชื่อว่าเป็นมัคนายกเพราะว่าไม่มี” คุณยายเลยบอกว่าแล้วแต่คุณๆ กลับไปถามดู แล้วท่านก็ไม่สนใจแขกคนนี้อีก หันไปคุยกับคนอื่นต่อ เขายกมือไหว้คุณยายครั้งหนึ่งแล้วบอกว่า “งั้นผมไปล่ะ”

ส่วนหลวงพ่อนั่งหงุดหงิดอยู่คนเดียว ไม่ชอบใจที่เขามาถามอย่างนี้ คิดว่าคุณยายไม่น่าตอบเขาเลยเพราะมีโอกาสพลาดได้ เมื่อไม่มีใครอยู่แล้วจึงถามท่านว่า “ยายไปตอบอย่างนั้นทําไม ยายอย่าพูดอย่างนี้ซิ ยายอย่าตอบอย่างนี้รู้ไหม ยายเฉยๆ ได้ไหมถ้าคนพวกนี้มาอย่าไปพูดนะ”

คุณยายหัวเราะแล้วบอกว่า “ยายเห็นอย่างนั้นยายก็ตอบไป” “แล้วเกิดมันไม่ถูกจะทําอย่างไรล่ะยาย” ท่านก็บอกว่า “ยายเห็นยายก็พูดอย่างนั้นแหละ” ท่านพูดเป็นภาษาของท่านอย่างนี้

หลายเดือนต่อมาแขกท่านนั้นกลับมาพบคุณยายอีกครั้ง มาเล่าให้ท่านฟังว่าเขาไปสืบจนทราบแล้วว่ามีญาติชื่อรัศมีจริง เคยเป็นมีคนายกด้วย แต่โกงของวัดหรือเปล่าเขาไม่รู้เหมือนกัน ถึงกระนั้นเขาก็ไม่เชื่อว่าเปรตมีจริง คือยังดื้อเหมือนเดิม แต่คุณยายฟังแล้วเฉยๆ ยังอารมณ์เดียวไม่เปลี่ยนแปลง

The post อย่างนี้ก็มีด้วย first appeared on วัดพระธรรมกาย.

        ท่านพร่ําอบรมสั่งสอนหลวงพ่อเรื่อยมา อย่างนี้นึกขึ้นได้ทีไรท่านก็สอนสอนว่ามนุษย์ทุกคนไม่สมบูรณ์หรอกนะทั้งความคิด คําพูด และการกระทํา ถ้าสมบูรณ์ก็ไปนิพพานหมดแล้ว แต่เพราะไม่สมบูรณ์จึงต้องมาอยู่ในโลกนี้เมื่อไม่สมบูรณ์ก็ต้องมีข้อผิดพลาดบ้าง อย่าไปถือสาเอามาเป็นอารมณ์ถ้า ถือสาก็เป็นเรื่องเป็นราวถ้าไม่ถือสาก็เป็นลมเป็นแล้งเพราะฉะนั้นความสุขความทุกข์ ล้วนอยู่ที่ตัวเราหากเราอยากมีความสุขเราต้องปล่อยวาง ปล่อยไปตามเรื่องราว ถ้าอยากมีความทุกข์ก็ให้ยึดมั่น ถือมั่นไว้ ถือสาหาความเขาว่าไม่น่าพูดอย่างนั้นกับเรา ไม่น่าจะทําอย่างนี้กับเรา แล้วเอามาปรุงแต่ง คนพูดอาจหลับเป็นสุขไปแล้ว แต่เรายังคงนั่งคิดอยู่อย่างเป็นทุกข์ทําให้ไม่สบายกาย ไม่สบายใจหนักอกหนักใจ ห่างจากเป้าหมายที่เราต้องการไปถึง คือการเข้าถึงวิชชาธรรมกาย และการไปสู่ที่สุดแห่งธรรม ท่านพร่ําสอนหลวงพ่ออย่างนี้ แล้วท่านก็พร่ํา สอนตัวเองเช่นนี้มาตลอด

The post คําสอนจากเรื่องจริง first appeared on วัดพระธรรมกาย.

           เมื่อครั้งยังเป็นนิสิตเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ตอนนั้นหลวงพ่อกับเพื่อนๆ ยังมีอารมณ์สนุกสนานกันตามประสาวัยรุ่น ซึ่งการจะเล่าเรื่องนี้หลวงพ่อต้องขออโหสิกรรมกับทางจุฬาฯ เสียก่อน เหตุเกิดจากสมัยนั้นมีการแข่งขันรักบี้ประจําปีระหว่างจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ซึ่งปกติแล้วเกษตรฯ จะสามารถแข่งชนะมหาวิทยาลัยอื่นๆ ได้ทั้งหมดแต่ไม่เคยเอาชนะจุฬาฯได้เลย อันที่จริงปีนั้นหลวงพ่อก็วางอุเบกขาปลงตกแล้วว่าเกษตรฯ ต้องแพ้อีกแน่ๆ แต่เผอิญหัวหน้าทีมรักบี้ของเกษตรฯ ซึ่งเป็นนิสิตรุ่นพี่ปีสุดท้ายมาหาหลวงพ่อบอกว่าใครไม่รู้ไปปล่อยข่าวลือว่าหลวงพ่อเป็นหมอผี บ้างก็ปล่อยข่าวว่าเป็นฤๅษีที่ขลังมาก เล่าลือต่อๆ กันไปสารพัด หัวหน้าทีมรักบี้ได้ทราบกิตติศัพท์นี้จึงมาหาเพื่อขอให้ช่วยทําพิธีตัดไม้ข่มนามเพื่อให้ทีมรักบี้ของเกษตรฯ ชนะการแข่งขัน ด้วยความสงสารไม่อยากจะให้เพื่อนเสียหน้าเพราะอุตส่าห์เอาหลวงพ่อไปโฆษณาประชาสัมพันธ์ขนาดนั้น หลวงพ่อจึงจําใจรับปากว่าจะช่วยแต่ปัญหามีอยู่ว่าหลวงพ่อเองก็ไม่ทราบว่าต้องทําพิธีอย่างไรบ้างเพราะตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยทํามาก่อน

       หลวงพ่อคิดว่า ถึงแม้ไม่ทราบว่าปกติแล้วเขาทํากันอย่างไรก็คงไม่มีปัญหา เราออกแบบพิธีเองเลยก็ได้เพราะเพื่อนคนอื่นๆ ก็ไม่มีใครรู้ เท่าที่รู้คือต้องมีศาลเพียงตา สันนิษฐานเอาเองว่าศาลเพียงตาคงจะเป็นศาลที่ตั้งอยู่ในระดับเดียวกับสายตาในขณะที่เรายืน แล้วศาลนี้จะต้องมีที่วางเครื่องเซ่นไหว้อะไรบ้างก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน คงจะต้องวางหลบๆ เข้าไปข้างในจะได้มองไม่ค่อยเห็นเพราะผีคงไม่ชอบอะไรโจ่งแจ้ง ต้องทําให้ดูเร้นลับสักหน่อย คิดได้อย่างนี้แล้วก็ให้เพื่อนๆ ช่วยกันสร้างศาลที่สูงในระดับสายตา ซึ่งพวกเขาก็น่ารักมาก ร่วมแรงร่วมใจกันทําตลอดทั้งคืนจนเสร็จโดยที่หลวงพ่อไม่ต้องออกแรงเองเลย

         เมื่อได้ศาลแล้วหลวงพ่อต้องหาเครื่องเซ่นไหว้ เคยได้ยินมาว่าจะต้องมีขนมต้มแดงต้มขาว ซึ่งหลวงพ่อเองไม่รู้จักขนมพวกนี้จึงไปหารือกับคุณยาย “ยายทําไงดีเนี่ย เขามาแต่งตั้งให้เป็นอย่างนี้แล้ว” ท่านก็พูดเรียบๆ “เออ…แล้วยายจะช่วย” แล้วคุณยายก็สั่งให้เด็กไปเตรียมขนมต้มแดงขนมต้มขาวซึ่งตั้งแต่เกิดมาหลวงพ่อเพิ่งจะได้เห็นเป็นครั้งแรก แล้วก็ขอชิมก่อนผีเสียอีก

        พอเริ่มทําพิธีเราก็นําต้นก้ามปูซึ่งเป็นต้นไม้ประจําจุฬาฯ ไปปักไว้ที่บริเวณพิธีภายในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เพื่อ “ตัดไม้ข่มนาม” ตามความเข้าใจของเราเอง ก่อนอื่นก็ตั้งเสาขึ้นมาเหมือนเวลาประหารชีวิตนักโทษ ทีนี้ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาเป็นตัวแทนก็เลยเอาต้นก้ามปูที่หาได้จากแถวๆ นั้น ก่อนตัดก็คิดว่าเราต้องมีพิธีรําโดยเพชฌฆาตเสียก่อนพร้อมกับดนตรีมโหรีปี่พาทย์ เพื่อนที่อยู่ชมรมดนตรีไทยก็มาช่วยกันอย่างเต็มที่ ยกมาทั้งวงเพื่อบรรเลงประกอบพิธีส่วนเพื่อนที่รําลิเกเก่งก็แต่งชุดแดงถือดาบจริง ไม่ทราบว่าไปหาดาบมาจากไหน เป็นดาบที่ชนะเลิศการประกวดและมีอายุหลายร้อยปีทีเดียว เวลาขยับดาบจะมีเสียงก๊อกแก๊กตรงด้ามด้วยเพราะมีกระดูกผีตายโหงห้อยอยู่ เรียกว่าขลังมากจริงๆ

      พอถึงคราวจะตัดไม้ก็ต้องมีพราหมณ์ ตอนนั้นหลวงพ่อกําลังอยู่ในวัยสนุกสนานกับเพื่อนๆ เลยอาสาเป็นพราหมณ์เสียเอง ทีแรกนึกไม่ออกว่าพราหมณ์ต้องแต่งตัวอย่างไร เลยเอาผ้าปูที่นอนสีขาวมาซักแล้วนํามาตกแต่งร่างกายให้ดูเหมือนพราหมณ์ประกอบพิธี จากนั้นจึงตั้งชื่อนักกีฬาแต่ละคนเสียใหม่ให้ดูน่าเกรงขาม เช่น “ขุนปราบจามจุรีพ่าย” ก็ตั้งชื่อใหม่ให้กับทุกๆ คน

   เรื่องมหัศจรรย์มีอยู่ว่าในขณะที่ทําพิธีนั้นวงมโหรีปี่พาทย์ก็บรรเลงเพลงไปพร้อมกับคนรําดาบซึ่งรําได้สวยมาก พอได้จังหวะคนรําก็ลงดาบตัดไม้ดัง “ชั้วะ!!!” เท่านั้นเอง ได้เกิดมีฟ้าผ่าดัง “เปรี้ยง!!!” สนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ ทั้งๆ ที่ท้องฟ้าก็แจ้ง แดดออกแรงและไม่มีเมฆฝนแต่อย่างใด เมื่อทุกคนเห็นดังนั้นก็ร้องเฮกันหมด ต่างคนต่างรู้ว่าได้ฤกษ์ขึ้นรถไปแข่งแล้ว

       หลังจากทําพิธีที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์บางเขนจนฟ้าผ่าแล้ว พวกเราเคลื่อนขบวนไปยังสนามศุภชลาศัยเพื่อชมการแข่งขันรักบี้ พอลงสนามแข่งครึ่งแรกจุฬาฯ ก็ทําคะแนนนําไปก่อน หลวงพ่อนั่งเป็นกองเชียร์อยู่ที่อัฒจันทร์ก็นึกอยู่ในใจว่า “โอ…ยาย…ทําไงดี” เพื่อนๆ พากันบอกว่า “เฮ้ยเอาไง” หลวงพ่อทําเป็นเฉยๆ แต่ในใจนึกถึงคุณยายอยู่ตลอดเวลา “ยายๆ ทําไงดี แพ้เขาไม่ได้นะยาย เขานําไปแล้ว ยายทําแบบนี้ได้ไง” หลวงพ่อรําพึงอยู่ในใจแบบนี้ “ยาย…ยายต้องช่วยสิ ไม่ใช่ช่วยแค่ครึ่งเดียวแล้วขยักไว้ ยายต้องช่วยสิ แพ้ไม่ได้นะยาย ไม่อย่างนั้นต้องตายแน่เลย”หลวงพ่อรําพึงอยู่ในใจแบบนี้ตลอด แล้วก็นิ่งๆ เอาไว้ จนสุดท้ายพอถึงครึ่งหลัง เกษตรฯ ทําคะแนนคืนได้ จนจบการแข่งขันผลปรากฏว่าเกษตรฯเป็นฝ่ายชนะ ทําให้เพื่อนๆ ดีใจกันมาก

        พอแข่งรักบี้ชนะ พวกนิสิตเกษตรฯ ก็เดินทางกลับมาที่มหาวิทยาลัยเพื่อนํากระทงจากศาลเพียงตา ไปลอยที่สระน้ําหน้ามหาวิทยาลัย จากเหตุการณ์นี้ สถานีวิทยุยานเกราะนําข่าวไปออกอากาศว่าเกษตรฯ ใช้หมอผีทําพิธีตัดไม้ข่มนามในการแข่งรักบี้ ทําให้สามารถล้มแชมป์เก่าอย่างจุฬาฯ ได้ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะว่าหลวงพ่อเก่ง อันที่จริงหลวงพ่อไม่รู้เรื่องอะไรเท่าไร แต่เป็นเพราะอานุภาพของคุณยายซึ่งท่านเมตตาหลวงพ่ออยากให้หลวงพ่อสมปรารถนาเท่านั้นเอง

The post ตัดไม้ข่มนาม first appeared on วัดพระธรรมกาย.

          ท่านอบรมหลวงพ่อไม่มีว่างเว้น จึงมักได้ยินเรื่องเหล่านี้อยู่เนืองๆ หลวงพ่อฟังท่านสอนอย่างสบายๆ เพราะท่านมีอารมณ์เดียว คือไม่เคยเห็นท่านขุ่นมัวเลยอยู่กับท่านมา 40 ปีก็ไม่เคยได้รับคําชมท่านไม่เคยชมเลย ว่าเราเก่งจนกระทั่งละสังขารคําติก็ไม่เคย ได้รับคําชมก็ไม่ได้รับ ได้รับแต่คําสั่งสอน สอน แต่ละครั้งก็เป็น เรื่องข้ามภพข้ามชาติ
เช่น ถ้าคุณทําอย่างนี้เดี๋ยวชาติต่อไปจะเป็นอย่างโน้น แล้วท่านก็ยกตัวอย่างของท่านว่าให้ดูข้อบกพร่องของท่านเป็นแบบอย่างท่านมักจะเตือนหลวงพ่อ เสมอๆว่าหากยามใดจิตหยาบหรือท้อแท้ให้ระลึกชาติปัจจุบันหลวงพ่อถามว่าหมายถึงอะไรท่านบอกว่าให้นึกถึงปัจจุบัน

        นับตั้งแต่เราเกิดมาจนกระทั่งถึงบัดนี้มีอะไรขาดตกบกพร่องหรือสมบูรณ์บ้างดูแล้วเราจะได้ไม่ ขี้เกียจและไม่ท้อถอยในการสร้างบารมี อันที่จริงหลวงพ่อไม่ค่อยท้อถอยกับเรื่องต่างๆอยู่แล้วเพียงแต่ทําไปเรื่อยๆมากบ้างน้อยบ้าง ก็ทํากันไปไม่ขาดเลยแม้แต่วันเดียวคุณยายทราบดีว่าเป็นคนไม่ท้อ แต่ท่านก็เตือนทุกครั้งเพื่อทําหน้าที่ในการตักเตือนอบรมสั่งสอนของท่านให้สมบูรณ์สมัยนั้นมักจะมีแต่หนุ่มๆ ไม่ค่อยมีสาวๆเพราะถ้าเกิดมีอะไร ที่ไม่เข้าท่าเข้าทางขึ้นมาดวงตาของท่านจะเข้มเป็นพิเศษแล้วท่านก็ไล่ออกไปหมด ท่านบอกว่ากันไว้ดีกว่าแก้ท่านไม่ยอมปล่อยให้ เรื่องราวไม่งามเกิดขึ้นแล้วค่อยมาอโหสิกรรมกัน

         ภายหลังใครๆก็ไม่สามารถรอดพ้นหูตาของคุณยายไปได้หลวงพ่อเองยังกลัวคุณยาย แม้ท่านไม่ดุด่าแต่ท่านพูดรําพึงออกมาตรงๆ วันหนึ่งขณะที่หลวงพ่อกําลังผูกเชือกรองเท้าเตรียมจะเดินทางกลับหอพักท่านก็นั่งอยู่ที่เดิมของท่านแล้วรําพึงผ่านอากาศขึ้นมาประโยคหนึ่งเมื่อหลวงพ่อได้ยินก็ยังไม่ทันได้คิดแต่รับว่า “ครับ” แล้วเดินไปขึ้นรถที่ตลาดพอกําลังจะขึ้นรถก็เกิดสงสัยในคําพูดของคุณยายว่าท่านต้องมีนัยอะไรสักอย่าง จึงเดินย้อนกลับมาใหม่เห็นท่านกางมุ้งเรียบร้อยแล้ว

       ท่านถามขึ้นว่า “อ้าวคุณกลับมาทําไม” หลวงพ่อบอกคุณยายว่าสงสัยในสิ่งที่ท่านพูดว่าคงจะมีเหตุอะไรสักอย่าง ท่านเลยผางลงถูกกลางใจใสๆ ซึ่งหลวงพ่อก็รับปากกับท่านแล้วปฏิบัติตาม อย่างนั้นตลอดมากระแสความบริสุทธิ์จากดวงใจของคุณยายซึมผ่านเข้ามาในใจของหลวงพ่อทีละนิดๆทําให้ ความไม่บริสุทธิ์ที่มีอยู่ในใจค่อยๆหมดไปที ละน้อย แม้ยังไม่ถึงขั้นหมดกิเลสโดยสิ้นเชิง แต่ก็อยู่ในระดับที่สามารถเป็นคนดีที่โลกต้องการดํารงชีวิตอยู่ใน สังคมอย่างผาสุก และเอาตัวรอดจากสิ่งชั่วร้ายทั้งหลายได้

The post คุณยายสอนข้ามชาติ first appeared on วัดพระธรรมกาย.

         แต่ต่อมาเขาก็ชินกันเมื่อหลวงพ่อนํากระเช้าดอกไม้มาถึงบ้าน หลังเล็กหลวงพ่อก็นํามาวางใกล้ๆโต๊ะหมู่บูชา
แล้ว นั่งพิงที่เสาหัวด้วนห่างจากกระเช้าสักสองเมตรกว่าๆ ส่วนคุณยายก็นั่งที่เดิมของท่าน แล้วสอนหลวงพ่อว่า“เอ้าคุณ…คุณนั่งเข้าที่ไป นั่งไปนะให้เข้าถึงพระในตัว เอาองค์ที่ถวายได้นะ องค์ที่นําไป ไม่ได้อย่าเพิ่งเอาไป” คุณยายพูดง่ายๆอย่างนี้แต่กว่าจะพบองค์ที่ถวายได้ก็ใช้เวลาพอสมควร หลวงพ่อนั่งไปเรื่อยๆก็ไม่ได้สักที จนกระทั่งถึงจุดหนึ่งคุณยายบอกว่า “อืม…ได้แล้ว” ท่านรู้ได้ อย่างไรก็ไม่ทราบ แล้วท่านก็บอกว่า “เอ้าคุณเอา กระเช้าไว้ในกลางองค์พระ” หลวงพ่อก็ทําตาม ทีแรกตกใจเพราะกระเช้าดอกไม้ขยายส่วนใหญ่โตตาม องค์พระ คุณยายสอนต่อว่าให้ทําอย่างนั้นอย่างนี้ พอได้อานิสงส์ผลบุญแล้วให้เอาไปไว้ที่วิมานของ ตัวเองก่อน จากนั้นจึงเอาไปแจกที่วิมานโน้นวิมานนี้ หลวงพ่อได้ทําตามที่ท่านบอกต่อมาหลวงพ่อเป็นฝ่ายบอกท่านบ้าง บอกยายเอาไว้ตรงนั้นนะท่านไม่เคยขัดใจรับว่า “ค่ะ” แล้วทําตามที่หลวงพ่อขอรู้สึกเวลาท่านทําจะง่ายและรวดเร็วกว่ามาก

      เมื่อเรียนวิธีบูชาข้าวพระจากคุณยายแล้วหลวงพ่อได้ฝากฝนการบูชาข้าวพระด้วยตนเองหลวงพ่อจะตื่นแต่เช้าแล้วไปที่โรงอาหารของ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มีหลวงพ่ออยู่คนเดียวส่วนนักศึกษาคนอื่นยังไม่ตื่นกันหลวงพ่อจะซื้ออาหารมาหนึ่งจาน แล้วฝึกบูชาข้าวพระ ฝึกฝน จนกระทั่งคุ้น แล้วไปหาคุณยาย ท่านได้เมตตาสอน เพิ่มเติมให้จนกระทั่งหลวงพ่อมีอายุได้ 20 ปี ท่านจึง มอบหมายให้เป็นผู้นําในการบูชาข้าวพระที่บ้านหลัง เล็กทั้งๆ ที่มีผู้อาวุโสที่อยู่ร่วมพิธีมาก่อนเป็นสิบปี ส่วนหลวงพ่อมีอายุน้อยที่สุด หลวงพ่อยังนึกแปลกใจว่าทําไมคุณยายจึงมอบตําแหน่งผู้นําในการบูชา ข้าวพระให้หลวงพ่อ

ซึ่งในพิธีนั้นหลวงพ่อต้องนําบูชาข้าวพระแบบทุก วันอาทิตย์ต้นเดือนที่ วัดพระธรรมกายในปัจจุบัน

The post สอนบูชาข้าวพระ first appeared on วัดพระธรรมกาย.

วิชาความรู้ทางโลกมีความจําเป็นในระดับ หนึ่งเท่านั้น เพราะมีขอบเขตของความรู้ความเข้าใจจํากัดเราไม่อาจทราบเรื่องราวชีวิตหลังความตายได้ว่าเมื่อตายแล้ว ต้องอยู่อย่างไรไม่มีสถาบันวิชาการใดในโลกสามารถให้คําตอบ ที่ถูกต้องได้เมื่อคนเราตายแล้ววิชาความรู้ทางโลกก็หมดประโยชน์ลง แต่สําหรับวิชชาธรรมกายนั้นสามารถให้คําตอบได้เพราะเป็นวิชชาที่ไม่มีข้อจํากัดสามารถให้ประโยชน์สูงสุดทั้งในโลกนี้ และโลกหน้าช่วยปิดอบายนําพา ไปสู่สวรรค์ตราบจนกระทั่งเข้าถึงพระนิพพาน

คุณยายได้ถ่ายทอดความรู้ต่างๆเหล่านี้ให้หลวงพ่อจนมาสิ้นสุด ที่มโนปณิธานของพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปkกน้ําว่าความตั้งใจของพระเดชพระคุณหลวงปู่นั้นเกินเลยกว่าความตั้งใจของพระโพธิสัตว์ โดยทั่วไปที่ปรารถนาจ สั่งสมบุญบารมีจนถึงระดับที่สามารถบรรลุธรรมด้วยตนเอง และดับกิเลสอันเป็นเหตุแห่งการเวียนว่ายตายเกิดได้ แล้วจึงสั่งสอนสรรพสัตว์อีกจํานวนหนึ่งเพื่อให้บรรลุธรรมตาม จากนั้นจึงเข้านิพพานเพื่อเสวยวิมุตติสุข เป็นอยู่ได้ด้วยตัวของตัวเองดุจดวงตะวันที่มีพลังงานและแสงสว่างอยู่ในตัวสมดังพุทธพจน์ที่ว่า “นิพฺพานํ ปรมํ สุขํ” นิพพานเป็นบรมสุข

ในขณะที่สรรพสัตว์ที่เหลืออีกเป็นจํานวนมากมายมหาศาลยังคงต้องทนทุกข์ทรมาน กับการเวียนว่ายตายเกิดต่อไปพระเดชพระคุณหลวงปู่เองก็สั่งสมบุญบารมีมายาวนานแล้วท่านเล็งเห็นว่า น่าจะมีวิธีการดับทุกข์ให้กับสรรพสัตว์ ทั้งหลายได้ด้วยการสืบสาว ไปถึงต้นเหตุที่ทําให้เกิดความทุกข์ทั้งปวงแล้วดับ เหตุนั้นเสีย หากทําได้แล้วสรรพสัตว์จะหลุดจากวัฏสงสารพร้อมๆกันสามารถกลับเข้านิพพานกันได้ หมดสิ้นไม่มีหลงเหลืออยู่เลย

เมื่อหลวงพ่อทราบมโนปณิธานของพระเดชพระคุณหลวงปู่จากคุณยายแล้วรู้สึกประทับใจมากคุณยายสําทับว่านี้เป็นสิ่งที่เราพยายามทํามาข้ามภพข้ามชาติแล้ว นับตั้งแต่นั้นมา หลวงพ่อก็มองเห็นโลกว่างเปล่ามีความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะศึกษาวิชชาธรรมกายจากคุณยาย

ทุกๆวันหลวงพ่อจะมาถึงวัดปากน้ําในตอนเช้า เดินทางกลับหอพักราวๆสองทุ่มไปๆมาๆวนเวียนอยู่อย่างนี้คุณยายเองก็ถ่ายทอดความรู้ อบรมบ่มนิสัยทั้งหยาบ และละเอียดให้ หลวงพ่อซ้ํา แล้วซ้ําอีก ส่วนที่ไม่ซ้ําคือวิชชาธรรมกายซึ่งน่าติดตามมาก ทําให้หลวงพ่อรู้สึกว่าวันนี้เราเรียนจากคุณยายได้ในปริมาณเท่านี้

พรุ่งนี้เราต้องมาเรียนเพิ่มเติมให้ได้อีกเท่านั้นเท่านี้ การเรียนวิชชาธรรมกายทําให้ใจของเรามุ่งสู่ ภายในไปเรื่อยๆ มีความรู้ที่เกิดขึ้นพร้อมกับความสุขและ ความบริสุทธิ์ จิตใจเกลี้ยงเกลาเป็นอิสระ เป็นตัวของตัวเอง

เมื่อเรารู้มากขึ้นใจของเราจะใส มากขึ้นเรื่อยๆ แม้ยามหลับก็หลับเป็นสุข ความสุข เกิดขึ้นตลอดเวลา นับตั้งแต่นั่งรถประจําทางมาวัดหลวงพ่อไม่ค่อยได้สังเกตทิวทัศน์ข้างทางป้าย โฆษณาเป็นอย่างไรก็ไม่ได้สนใจ หลับตาทําสมาธิ เรื่อยไปไม่นานก็ถึงวัด บางคราวมีนักเลงนั่งเป็นกลุ่ม อยู่ท้ายรถคอยแซวหลวงพ่อ ซึ่งกําลังโหนรถเมล์อยู่ หลวงพ่อก็รู้สึกว่าจิตใจยังสงบเป็นปกติ

เพราะนึกถึงคําสอนของคุณยายอยู่ตลอดเวลาอารมณ์ขุ่นมัวที่จะเกิดขึ้นมาแทนที่ความสุขก็ไม่มี เพราะไม่มีช่องว่างให้แทรกเข้ามาได้เลย จิตใจไม่มีเวรภัยกับใครรู้สึก ใจใส สว่างเบาสบายอยู่ตลอดมองเห็นใบไม้ใบหญ้าก็อยาก จะยิ้มอย่างมีความสุขเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

The post ความรู้คู่ความสุข first appeared on วัดพระธรรมกาย.

พอเลิกเรียนเสร็จหลวงพ่อก็เดินทางไปกราบคุณยายที่วัดปากน้ําทันทีเล่าให้ท่านฟังว่าเพื่อนเขามาบอกอย่างนี้ ท่านนั่งนิ่งๆ ยิ้มๆ แล้วตอบว่า “ค่ะ ก็เอาไปให้เขาเห็นเถอะ” คุณยายนึกสนุกขึ้นบ้างแล้ว ท่านว่า “คุณนั่งๆๆ” พลางชี้ไปที่เสาหัวด้วน เรียกให้หลวงพ่อนั่งสมาธิ หลวงพ่อก็นั่งเอาหลังพิงเสาหัวด้วนเล็กๆ กลางห้องซึ่งเป็นที่ๆ คนอื่นเขาไม่ค่อยนั่งกัน มีหลวงพ่อชอบนั่งอยู่คนเดียว นั่งจนเสามันวาว จากนั้นก็นั่งหลับตาด้วยกัน

คุณยายพาไปเสร็จแล้วท่านบอกว่า “เดี๋ยวคุณกลับไปพรุ่งนี้ก็รู้เรื่องล่ะ” ท่านนึกสนุกขึ้นมา บ้างแล้วท่านก็ขําๆ คือท่านไม่ค่อยจะขัดใจหลวงพ่อ พอมาโรงอาหารตอนเช้า เพื่อนคนนั้นก็เข้ามาหาหลวงพ่อรีบบอกว่าเมื่อคืนนี้เห็นเพื่อนที่ตายไปแล้วไม่ได้เห็นคนเดียวเห็นกันหลายคน

คนหนึ่งกําลังดูหนังสืออยู่กําลังจะเผลอหลับได้ยินเสียงเพื่อนที่ตายไปมาพูดบอกข้อสอบอยู่ข้างๆ ให้เปิดหน้านั้นหน้านี้ ส่วนเพื่อนอีกคนหนึ่งไปเห็นในห้องน้ํา ไม่ทราบว่าประตูห้องน้ํานั้นจะต้องดึงเข้าหรือดันออกถึงจะเปิดได้ ด้วยความตกใจจึงเปิดประตูไม่ออกแล้วร้องอยู่ในห้องน้ํา เห็นกันสองคนที่หอพัก คนหนึ่งนั่งดูข้อสอบ อีกคนอยู่ในห้องน้ํา ต่างคนต่างเห็น แล้วก็แปลกที่วันนั้นข้อสอบออกตามที่ผีว่าจริงๆ

The post ผีเพื่อนบอกข้อสอบ first appeared on วัดพระธรรมกาย.

เมื่อพบแล้วก็นํามาให้คุณยายไม่ว่าใสหรือขุ่นก็เอามาก่อนบางก้อนเป็นหินกึ่งรัตนชาติบางทีได้ดวงแก้วขุ่นๆ มีอยู่ ดวงหนึ่งสีเขียวรูปทรงคล้ายไข่ซึ่งนับว่าหายาก เมื่อหาได้แล้วก็ดีใจมากมาถึงบ้านหลังเล็กแล้วก็นํามาให้คุณยาย ท่านก็รับไปนั่งเข้าที่ตรวจดู

หลวงพ่อนําดวงแก้วที่หามาได้มาฝากคุณยายไว้ซึ่งท่านรับฝากโดยเอาผ้าเช็ดหน้ามัดม้วนอย่างดี แล้วใช้เข็มกลัดติดไว้ดูกะทัดรัดมากหลวงพ่อพยายามฝากทําอย่างท่าน แต่ผ้าเช็ดหน้าที่ห่อไว้จะเป็นโพรงไม่กระชับเหมือนของคุณยายการห่อดวงแก้ว ของหลวงพ่อเหมือนการสวมเสื้อผ้าหลวมๆ แต่ของคุณยายเหมือนผ้าแนบเนื้อเป็นแบบเสื้อผ้าของเทวดาเมื่อเวลาผ่านไปหลายเดือนหลวงพ่อคิดถึงดวงแก้วที่ฝากไว้ ก็จะไปขอท่านดูครั้งหนึ่งท่านก็ชอบให้เราดูอัธยาศัยของคุณยายคือ เวลาที่หลวงพ่อถามคําถามหรือส่งของศักดิ์สิทธิ์ให้ท่านท่านจะ หลับตาดูแล้วบอกว่า “นี่ตัวอ่อน” “นี่ตัวแก่” “มันอ่อนยังไงล่ะ ผมอยากรู้”

คุณยายอธิบายเพิ่มเติมว่าความอ่อนความแก่ในที่นี้หมายถึงบุญบารมีของกายสิทธิ์ที่อยู่ภายในดวงแก้ว ถ้ายิ่งแก่ยิ่งใสยิ่งสวยยิ่งมีฤทธิ์มีอานุภาพมาก ตัวอ่อนก็หย่อนลงมากายสิทธิ์จะนั่งสมาธิอยู่ข้างในนั้นหลวงพ่อฟังแล้วรู้สึกชอบมากแล้วท่านก็บอกว่า “ให้เก็บไว้ที่ยายก่อน แล้วเดี๋ยวคุณมาเอาไปนะ” แม้ดวงแก้วจะขุ่นๆไม่ค่อยใส แต่เมื่อหลายเดือนผ่านไป พอแกะห่อผ้าเช็ดหน้าออกแล้ว น่าอัศจรรย์ใจว่าดวงแก้วกลับใสขึ้น ไม่ใช่ความใสแบบด้านๆอย่างแก้วเจียระไนธรรมดา แต่เป็นความผ่องใสเหมือนนวลผักคะน้าหรือนวลมะม่วง ดวงแก้วจะดูเปล่งประกายมีเสน่ห์ มีพลังแผ่ออกมาเป็นเพราะคุณยายนํามากลั่นแก้ และฝึกงานด้วยอานุภาพพระธรรมกายของท่าน

เมื่อหลวงพ่อขอคืน ท่านจะนํามาคืนให้ซึ่งดวงแก้วเหล่านี้คุณยายเก็บเอาไว้ใช้งาน ในเวลาประกอบวิชชาธรรมกายไม่ได้ใช้เป็นของขลังแต่อย่างใด

นอกจากนี้ท่านยังสอนวิธีทําตัวอ่อนให้เป็นตัวแก่คือทําให้ กายสิทธิ์มีอานุภาพมากขึ้น วิธีการเป็นอย่างไรท่านจะ ค่อยๆสอนให้ สอนไปเรื่อยๆ ทีละเล็กทีละน้อย

คุณยายยังเคยเล่าให้หลวงพ่อฟังอีกว่ามีดวงแก้วอยู่ดวงหนึ่งเป็นของคุณยายทองสุข สําแดงปั้นเดิมทีดวงแก้วดวงนี้มีมาตั้งแต่สมัยของ พระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นดวงแก้วขนาดใหญ่ ที่มีอานุภาพมาก สามารถกลิ้งตัวเองเข้าไปใต้รัตนบัลลังก์เพื่อฟังธรรมได้ต่อมาเมื่อเขารู้ว่าผู้มีบุญที่จะได้ครอบครองนั้นมาเกิด แล้วเขาจึงย้ายมาอยู่ด้วยแต่เนื่องจากไม่สามารถนําพาเอาเรือนเดิม ซึ่งมีขนาดใหญ่มาด้วยได้ จึงย้ายมาอยู่ในเรือนเล็กแทน หลวงพ่อฟังแล้วก็รู้สึกอัศจรรย์ใจว่ากายสิทธิ์ในดวงแก้ว สามารถย้ายเรือนได้แม้ไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็เป็นเรื่องที่หลวงพ่อชอบมากทีเดียว

The post ฝากดวงแก้ว first appeared on วัดพระธรรมกาย.