หลวงพ่อรู้สึกว่าสิ่งอื่นใดในโลกนี้ไม่มี ความหมายอีกแล้ว รู้สึกถึงคําว่าโลกว่างอย่างแท้จริงแม้จะมีคนสัตว์สิ่งของตึกรามบ้านช่องอยู่มากมายแต่เหมือนไม่มี เพราะเราไม่มีความผูกพันธ์ และไม่เห็นความสําคัญของ สิ่งเหล่านั้นเลยรู้สึกเฉยๆกับทุกสิ่งช่วงก่อนบวชนั้นหลวงพ่อสุขใจมากจริงๆ พอบวชแล้วก็ได้มาสร้างวัด เริ่มที่จะมีมารตามมารังควานเป็นเรื่องแปลกอยู่เหมือนกัน

ได้แต่นึกว่าเราเป็นลูกศิษย์ของพระบรมศาสดา ท่านเองก็ต้องผจญมารนับตั้งแต่ก่อนบรรลุธรรม จนกระทั่งถึงคราวดับขันธปรินิพพานลูกศิษย์อย่างเราคงหนีไม่พ้น ต้องเจอบ้างเป็นธรรมดา หลวงพ่อทุ่มเทสร้าง บารมีร่วมกับคุณยายและหมู่คณะมาจนถึงบัดนี้ รู้สึกว่าอยากจะปลีกวิเวกบ้างแล้ว ที่ทํามาทั้งหมด ไม่ใช่เพราะอยากเด่นอยากดัง เพราะอัธยาศัยอันแท้จริงของหลวงพ่อนั้นเป็นเหมือนอย่างคุณยาย

แต่เนื่องจากสิ่งที่ทํานี้เป็นภารกิจที่จะต้องทําให้สําเร็จ ถ้าทําได้แล้วจะเป็นบุญบารมีติดตัวไปทุกภพทุกชาติพระเดชพระคุณหลวงปู่ได้สละชีวิตจนกระทั่งค้นพบ วิชชาธรรมกายแล้ว ท่านปรารถนาที่จะขยายวิชชานี้ ไปให้ได้ทั่วโลก แต่อายุขัยของท่านมีจํากัด ภารกิจนี้ จึงตกมาถึงคุณยายและหลวงพ่อ

ซึ่งเป็นรุ่นลูกรุ่นหลานที่แตกหน่อมาจากวัดปากน้ําภาษีเจริญ วัดพระธรรมกาย ถือได้ว่าเป็นสาขาหนึ่งของวัดปากน้ําที่ต้องทําหน้าที่นี้ต่อไป ตามมโนปณิธาน ของพระเดชพระคุณหลวงปู่ หากย้อนเวลากลับไปได้ หลวงพ่อจะขอให้ คุณยายมีชีวิตกลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง เพื่อจะได้นั่งหลับตาปฏิบัติธรรมกับท่านนึกแล้วสนุกเบิกบานอยากจะย้อนวันเวลาไปสมัยที่ยังเรียนธรรมะกับคุณยาย

ภายในบ้านหลังเล็ก ก่อนที่จะมาสร้างวัดพระธรรมกาย และศูนย์กลางธรรมกายแห่งโลก เพื่อรองรับนักสร้างบารมี ยุคหลังสมัยนั้นหลวงพ่อยังอยู่ในวัยแข็งแรง ปลอดกังวล ไม่มีพันธนาการของชีวิต แต่ละวันนึกถึงแต่เรื่องบุญ หลวงปู่ คุณยายและธรรมะทั้งวันทั้งคืนมีอยู่แค่นั้น นึกแล้วไม่เบื่อหน่ายเพราะ มีความสุข มีความกระหายอยากจะเรียนรู้ให้ยิ่งๆขึ้นไปคุณยายก็ เมตตาถ่ายทอดวิชชาธรรมกายให้ ไม่ซ้ํากัน ไม่ซ้ําที่ ไม่ซ้ําวิชชา เป็นเรื่องเป็นราว เป็นการเรียนด้วยภาพเมื่อเรียนแล้วก็มาพิจารณาว่า วันนี้เราได้เรียนวิชชาธรรมกายจากคุณยายเท่านี้ วันพรุ่งนี้เราอยากเรียนรู้เพิ่มขึ้นอีก

คล้ายๆ กับเรื่องราวของพระราหุลที่ท่านกําเม็ดทรายขึ้นมาหนึ่ง กํามือแล้วตั้งความปรารถนาว่าวันนี้จะเรียนคําสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ได้เท่ากับเม็ดทราย ในกํามือ พอถึงวันรุ่งขึ้นก็หยิบขึ้นมาอีกหนึ่งกํา แล้วตั้งความปรารถนาซ้ําเดิมอีกหลวงพ่อเองมีความรู้สึกคล้ายๆ อย่างนั้น เพราะใจจดจ่ออยู่ตลอดเวลาทั้งวันทั้งคืน

แม้จะต้องเดินทางไกลจากหอพักของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์บางเขนมาถึงวัดปากน้ํา ภาษีเจริญ ต่อรถถึงสามต่อ แต่เมื่อมาบ่อยๆ ก็รู้สึกเหมือนอยู่ใกล้ขึ้นรถแล้วหลับตาลืมตาไม่กี่ครั้งก็ถึงวัดปากน้ําคงเป็นเพราะหลวงพ่อเคยสร้างบุญมากับคุณยาย จึงทําให้รู้สึกมี ความสุขและสบายใจที่ได้เรียนธรรมะกับท่าน แล้ว ท่านก็ได้เมตตาชี้แนะและสนับสนุนการสร้างบุญ บารมีของหลวงพ่อมาโดยตลอด

นับตั้งแต่วันแรก ที่ได้พบกันจนกระทั่งท่านละสังขารไปในที่สุข

The post หากย้อนเวลาได้ first appeared on วัดพระธรรมกาย.

วันหนึ่งพระมหาเปรียญ 9 ประโยค ไปหา ท่าน ตอนนั้นท่านอยู่บ้านหลังเล็กข้างวัดปากน้ํา พระมหาเปรียญมาทดสอบภูมิธรรมของคุณยาย คุยไป คุยมาท่านก็นั่งฟังเฉยๆ รับว่า “ค่ะๆ” แล้วท่านก็ตอบได้หมด พระมหาเปรียญถามอะไรมาท่านก็ตอบ ได้ ท่านบอกว่าขอถามบ้าง “ท่านมหาท่านมหาก็จบ เปรียญธรรม 9 มานี่รักษาศีลน่ะ ศีลมันเป็นอย่างไร”พระมหาอธิบายว่าศีลคืออย่างนี้ๆ ว่าตามทฤษฎีไป คุณยายบอก “ไม่ใช่ แค่นั้นไม่พอ อย่างนั้นรักษา ไม่ได้หรอกแค่รู้เรื่องศีลเท่านั้นเองจะรักษาศีลก็ต้อง เห็นศีลไม่เห็นศีลแล้วจะไปรักษาได้อย่างไร” “แล้วเห็นศีลได้ด้วยเหรอไม่ใช่ศีลอย่างที่บอกไว้ในหนังสือเหรอ”

คุณยายก็เรียนท่านว่า “นั่นมันรู้เรื่องศีล แต่ศีลมันต้องเห็นได้สิเมื่อไม่เห็นแล้วจะไปรักษาได้อย่างไร ศีลมีลักษณะเป็นดวงกลมดวงศีลอยู่ในศูนย์กลางกาย ท่านมหานั่นแหละรักษาด้วยใจทําใจใสๆ หยุดนิ่งไปตรงนั้นแหละให้เห็นอยู่ตลอดเวลาเรียกว่ารักษาศีล” นี่คือผู้ไม่รู้หนังสืออ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ถามพระมหาเปรียญธรรม 9 ประโยค

แล้วพระมหาก็เลยขอมาเรียนวิชชาธรรมกายกับคุณยายบ้าง อีกครั้งหนึ่ง หลวงพ่อเคยถามคุณยายว่า “ยายเหงาบ้างไหม” ท่านตอบว่า “ยายไม่เคยเหงาเลย” “แล้วยายทําอย่างไรยายจึงไม่เหงา” ถามท่านครั้งหนึ่ง ตอนพบท่านใหม่ๆเมื่อท่านอายุ 50 กว่าปี พอ อายุ 60 กว่าก็ถามอีกครั้ง 70 กว่าก็ถาม 80 กว่าก็  ถาม แต่90กว่าไม่ได้ถาม ท่านตอบเหมือนเดิมว่า “ไม่เหงา”“ยายทําอย่างไรยายจึงไม่เหงา” ท่าน ตอบว่า “ยายนั่งเข้าที่”เป็นภาษาของท่านแปลว่า นั่งสมาธิ ท่านใช้คําว่า “ยายก็นั่งเข้าที่ไปคุยกับเทวดาก็ได้”หลวงพ่อเลยบอกว่าถ้าอย่างนี้ก็หมดห่วงแล้ว เพราะเทวดามีมากกว่ามนุษย์ คุยกันอีกกี่ร้อยปี ก็ไม่หมด จากวิมานนี้ก็ไปคุยวิมานนั้น      

ถ้าเราทําได้อย่างท่าน เราจะไม่เหงา ใบหน้าจะตึงอย่างคุณยายตึงด้วยความสุขไม่ใช่ตึงด้วยความ โกรธ ตึงเหมือนกัน แต่ว่าตึงด้วยอะไรนั้นต่างกัน ท่านบอกว่าเดี๋ยวยายนั่งเข้าที่ไปคุยกับเทวดาก็ได้ไปนรกก็ได้ ไปสวรรค์ก็ได้ แม้กระทั่งไปนิพพานก็ได้ ไปกราบเรียนกับพระพุทธเจ้าก็ได้

ได้ฟังทีไรแม้จะ เป็นประโยคเก่าๆ แต่ทําให้ใจฟูทุกครั้งเพราะท่านพูดเรื่องที่ทําให้สบายหูและ สบายใจ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะท่านเข้าถึงธรรม เข้าถึงพระธรรมกายและเข้าถึงวิชชาธรรมกาย ท่านจึงมี

ความสุขอยู่ตลอดเวลาท่านบอกว่าท่านไม่อยากได้อะไร ท่านอยากอย่างเดียวคืออยากไปปราบมาร ประหารกิเลสความอยากของท่านไม่ค่อยเหมือนคนอื่น ท่านมักพูดว่า “นิพพานใครจะไปก็ไปเถอะ ยายยังไม่ไป ยายจะไปปราบ มาร”

เพราะเหตุนี้เอง ท่านจึงไม่ค่อยผูกพันอะไรกับใคร ท่านมุ่งไปที่งาน ในใจของท่านมีแต่งานงานทางใจกับภารกิจของท่านเท่านั้นเอง

The post มีอารมณ์เดียว first appeared on วัดพระธรรมกาย.

นึกย้อนกลับไปแล้วรู้สึกว่าแปลกดีเหมือนกันไม่เห็นท่านทําอะไร นอกจากนั่งปฏิบัติธรรมแล้วความเปลี่ยนแปลงก็ค่อยๆ เกิดขึ้นพระภิกษุทั้งที่บวชเก่าและบวชใหม่เริ่มจะถามกัน หลวงพ่อเองไม่รู้หรอกว่าเปลี่ยนหรือไม่เปลี่ยนก็มาบอกคุณยายท่านตอบว่า “ค่ะๆ” แล้วท่านก็ไม่พูดอย่างอื่นเลย พอใกล้ออกพรรษาได้สังเกตดูอีกครั้งปรากฏว่า ใบหน้าเกลี้ยงเกลาแล้ว คุณยายใช้เครื่องสําอางทําให้หน้าเกลี้ยงได้ แต่เครื่องสําอางของท่านไม่เหมือนกับเครื่องสําอางที่คนทั่วไปใช้กัน       

ท่านใช้วิธีทําใจหยุดนิ่งไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปถึงเครื่องมือข้างในกลางกาย เครื่องมือนี้สามารถใช้ทําให้สําอางได้ ท่านบอกว่าเครื่องจะหมุนไปทางขวาตามเข็มนาฬิกา พอเอาเข้าเครื่องปั้นแล้ว ธาตุธรรมที่สกปรกจะหลุดออกไป เหลือแต่ธาตุธรรมที่สะอาดเครื่องสําอางของท่านเป็นอย่างนี้เอง

ครั้งหนึ่ง หลวงพ่อจะเข้าไปทําวัตรเย็นใน พระอุโบสถที่วัดปากน้ําก็บอกคุณยายว่า “ยาย…เดี๋ยวพระจะเข้าไปทําวัตรเย็นก่อนนะ ” คุณยายตอบว่า “ค่ะ” แต่ความไม่ธรรมดานั้นอยู่ที่ประโยคต่อไปท่านบอกหลวงพ่อว่า “เดี๋ยวยายจะเปิดรัศมีให้ท่านนะ”“อ๊ะ มันเป็นยังไงยาย”  “เออๆ ท่านไปทําวัตรเย็น ก่อน”

หลวงพ่อก็ไปทําวัตรเย็นด้วยความตื่นเต้นกลับมาจากพระอุโบสถก็ถามคุณยายว่า“ยาย.. เมื่อกี้ ยายว่าอย่างไรนะ” “ก็ยายจะเปิดรัศมีให้ท่านไง”“แล้วพระที่ทําวัตรเย็นด้วยกันเห็นบ้างไหม” คุณยายนั่งหลับตาไปพักหนึ่ง ลืมตาขึ้นมาบอกว่า “เห็น… บางองค์ก็เห็น บางองค์ก็ไม่เห็น” ท่านว่า อย่างนี้ เป็นเรื่องที่ท่านทําของท่าน พลอยทําให้ หลวงพ่อติดอกติดใจ วันต่อมาพอจะไปทําวัตรเย็นก็บอกคุณยายว่า “ยาย… เอาอีก…”

The post เครื่องสําอางของคุณยาย first appeared on วัดพระธรรมกาย.

        ตั้งใจว่าก่อนบวชจะทําความเข้าใจกับผู้ปกครองที่ประทานไม้วิเศษให้ นอกจากมอบกายมนุษย์มาให้สร้างบารมีแล้วท่านยังคอยดูแลหลวงพ่อในเรื่องต่างๆ เหตุผลอีกประการหนึ่งที่เลือกเดือนธันวาคมเพราะเป็นฤดูหนาว คิดว่าอารมณ์ท่านคงเย็นขึ้นเพราะสภาพอากาศแล้วยินยอมอนุญาตให้บวชโดยง่าย แต่คุณยายบอก ไม่ได้ๆ เราตกลงกันไว้แล้ว จําไม่ได้หรือตอนอายุ 19 ปี ท่านทบทวนความหลังให้ฟังเมื่อครั้งที่ไปขอบวชกับท่านแล้วท่านขอให้เป็นบัณฑิตทางโลกเสียก่อนจึงเป็นนักปราชญ์ทางธรรม เมื่อคุณยายยืนยันอย่างนั้นหลวงพ่อจึงตอบตกลง ในเมื่อคุณยายให้บวชทันทีก็ไม่มีปัญหา เลยหยิบปฏิทินที่แขวนอยู่ตรงเสาของบ้านธรรมประสิทธิ์มาดู เลือก วันเพ็ญ ขึ้น 15 ค่ํา ซึ่งหลวงพ่อชอบมากเพราะว่าพระจันทร์เต็มดว เป็นวันสุดท้ายของพรรษาหลัง ตรงกับวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ.2512

           เมื่อดูปฏิทินแล้วก็บอกคุณยายว่าจะบวชวันนี้ แล้วเขียนด้วยลายมือของตัวเองลงบนปฏิทิน คุณยายก็ดีใจ ยังจําใบหน้าของท่านได้ว่าท่านดีอกดีใจ มีเรื่องแปลกคือก่อนบวชนั้น มีอยู่ช่วงหนึ่งที่รู้สึกเบื่อหน่ายในทุกสิ่ง รวมถึงสถานที่ที่เราเคยไปเที่ยวสนุก กลับกลายเป็นสถานที่ที่น่าเบื่อ แต่ไม่ใช่ความกลุ้มใจ เพียงแต่รู้สึกเฉยๆ กับสิ่งเหล่านั้น ทําให้เข้าใจเรื่องราวของพระสารีบุตรกับพระมหาโมคคัลลานะ ตอนเป็นเพื่อนคฤหัสถ์กันอยู่ท่านเคยไปดูการแสดงตามสถานที่ต่างๆ เพื่อความบันเทิงเพลิดเพลินใจ ถึงตอนหัวเราะก็จะหัวเราะ ตอนที่นักแสดงเขาทําให้โศกก็จะโศก หรือให้สนุกสนานก็จะสนุกสนาน แต่พอถึงจุดอิ่มตัวหรือจุดเปลี่ยนของชีวิตท่านกลับรู้สึกเฉยๆ ด้วยกันทั้งคู่ จนกระทั่งต้องหันมามองหน้ากันเพราะใจตรงกัน ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกัน ต่างก็ถามว่าทําไมวันนี้สหายจึงดูไม่สนุกสนานเหมือน ทุกครั้งที่เคยมาด้วยกันเลย อีกฝ่ายก็ตอบว่า สหายก็เช่นเดียวกันนั่นแหละ ทําไมวันนี้ดูไม่ครื้นเครง ทุกทีเราจะต้องสนุกสนานบันเทิงด้วยกัน ท่านบอกว่า นั่นน่ะสิ ทําไมถึงรู้สึกเบื่อๆ เห็นว่าสิ่งเหล่านี้ไม่เป็นสาระแก่นสาร แล้วในที่สุดก็ชักชวนกันไปบวช หลวงพ่อก็คล้ายๆ อย่างนั้น เพียงแต่ไม่มีสหาย เพราะชอบไปไหนมาไหนตามลําพังผู้เดียวประดุจ
นอแรด คือแรดมีนอเดียว ถ้ามี 2 นอต้องเรียกว่าเขา ก็ไปผู้เดียวประดุจนอแรด ไปแล้วไม่ค่อยสนุก ดูตรงไหนก็ไม่ร่าเริงใจ

           เมื่อถึงวันบวช มีผู้ร่วมงานประมาณ 20 กว่าคนเท่านั้น นึกแล้วยังปลื้มใจ ถือว่ามากแล้วเพราะเวลาคุณยายทองสุขกับคุณยายจันทร์บวช ท่านได้เช่าผ้ามาบวชกันสองคนโดยโกนหัวกันวันนั้นเลย หลวงพ่อจึงได้อยู่ในเพศสมณะนับตั้งแต่วันนั้นจนถึงปัจจุบัน เพื่อศึกษาวิชชาธรรมกายและขจัดกิเลสอาสวะหรือสิ่งที่เป็นมลทินของใจให้หมดสิ้นไป พร้อมกับสั่งสมบุญกุศลให้มากที่สุดเพื่อตามติดพระเดชพระคุณหลวงปู่และคุณยายไปสู่ที่สุดแห่งธรรม ไม่ใช่เพื่อการอื่นเลย

The post คุณยายเตือนให้บวช first appeared on วัดพระธรรมกาย.

หลวงพ่อเห็นเขาดื้อมากจนหลวงพ่ออดไม่ได้ที่จะหงุดหงิด วันนั้นพอเขามากราบคุณยาย เขาก็ขึ้นมานั่งข้างหน้า ยกมือไหว้คุณยายแล้วขึ้นอารัมภบทว่า ผมไม่เชื่อหรอกว่านรกสวรรค์มีจริง ผมเชื่อว่าตายแล้วสูญ แต่ผมอยากให้คุณครูช่วยดูให้หน่อยว่าพ่อแม่ของผมตายแล้วไปอยู่ที่ไหน ผมทําบุญแล้วจะเอาบุญนี้อุทิศไปให้ ว่าแล้วก็ยื่นใบอนุโมทนาบัตรให้คุณยาย ต่อจากนั้นเขาก็เล่าให้ฟังว่าได้เคยไปวัดแห่งหนึ่งแถวบางลําภู ไปเล่าให้พระท่านฟังว่ามีอยู่วันหนึ่งตอนกลางคืนขณะอยู่บ้านนอก เขานอนห้อยเท้าลงตรงชานบ้านที่ยื่นออกไป ในขณะที่แสงจันทร์ส่องอยู่นั้นเองเขาเห็นควันลอยออกมาจากร่องกระดาน ควันนั้นยืดออกเป็นรูปร่างคนผอมๆ สูงๆ แล้วก้าวข้ามหลังคาบ้านสองชั้นไปเขาถามพระท่านว่ามันคืออะไร ท่านตอบว่า “เปรต…โยม คงเป็นเปรตนะ” เลยซักถามพระต่อไปอีกว่า “มีจริงเหรอ” พระตอบว่า “จริง” “ท่านเคยเห็นเหรอ” “ไม่เคย” “แล้วรู้ได้อย่างไร” “ก็อ่านจากพระไตรปิฎก”

 แขกท่านนี้รู้สึกไม่มั่นใจจึงมาหาคุณยาย หลวงพ่อก็นั่งอยู่ด้วย พอเล่าจบแล้วคุณยายก็นั่งนิ่งๆ สัก 5 นาที แล้วบอกว่าเป็นเปรต เขาถามย้ําว่ามีจริงเหรอ เคยเห็นด้วยเหรอ คุณยายตอบว่ามีและเคยเห็น อีกคําถามคือทําไมเปรตถึงมาโผล่ให้เห็น คุณยายตอบว่าเขาเป็นญาติของคุณ เขาเถียงว่าเขาไม่มีญาติเป็นเปรต ปฏิเสธแล้วก็ยกไม้ยกมือบอกว่าญาติผมไม่มีทางเป็นเปรต ทําไมถึงเป็นเปรตได้ ท่านก็นั่งเฉยๆ

หลับตาสักพักแล้วบอกอีกว่าญาติคุณน่ะเป็นมัคนายกแล้วไปโกงของวัด ตายแล้วไปเป็นเปรต เขาเถียงว่าไม่มีญาติเป็นมัคนายกนะ แต่ถ้าเกิดมีขึ้นมาแล้วญาติชื่ออะไร หลวงพ่อฟังแล้วรู้สึกอึดอัดแทนคุณยาย เพราะตอนนั้นยังหนุ่มอยู่ คือเรารักและเคารพคุณยายมากไม่เคยลบหลู่ท่านเลย แขกคนนี้มาจากไหนไม่รู้มาพูดกับคุณยายแบบนี้ แต่คุณยายกลับนั่งหลับตาเฉยไม่มีอาการหงุดหงิดเลยถ้าเป็นเราคงเอาเรื่องไปแล้ว

ท่านหลับตาสักพักก็ลืมตาขึ้นมาบอกว่าชื่อ “รัศมี” เขาแย้งว่าไม่มีญาติชื่อเชยๆ แบบนี้หรอก และไม่เคยมีญาติเป็นมัคนายกด้วย แล้วถ้าเป็นก็ไม่โกงด้วยเพราะตระกูลเขาไม่มีใครโกง “ผมนี่ไม่ชอบคนโกง แล้วผมก็ไม่เชื่อว่าเป็นมัคนายกเพราะว่าไม่มี” คุณยายเลยบอกว่าแล้วแต่คุณๆ กลับไปถามดู แล้วท่านก็ไม่สนใจแขกคนนี้อีก หันไปคุยกับคนอื่นต่อ เขายกมือไหว้คุณยายครั้งหนึ่งแล้วบอกว่า “งั้นผมไปล่ะ”

ส่วนหลวงพ่อนั่งหงุดหงิดอยู่คนเดียว ไม่ชอบใจที่เขามาถามอย่างนี้ คิดว่าคุณยายไม่น่าตอบเขาเลยเพราะมีโอกาสพลาดได้ เมื่อไม่มีใครอยู่แล้วจึงถามท่านว่า “ยายไปตอบอย่างนั้นทําไม ยายอย่าพูดอย่างนี้ซิ ยายอย่าตอบอย่างนี้รู้ไหม ยายเฉยๆ ได้ไหมถ้าคนพวกนี้มาอย่าไปพูดนะ”

คุณยายหัวเราะแล้วบอกว่า “ยายเห็นอย่างนั้นยายก็ตอบไป” “แล้วเกิดมันไม่ถูกจะทําอย่างไรล่ะยาย” ท่านก็บอกว่า “ยายเห็นยายก็พูดอย่างนั้นแหละ” ท่านพูดเป็นภาษาของท่านอย่างนี้

หลายเดือนต่อมาแขกท่านนั้นกลับมาพบคุณยายอีกครั้ง มาเล่าให้ท่านฟังว่าเขาไปสืบจนทราบแล้วว่ามีญาติชื่อรัศมีจริง เคยเป็นมีคนายกด้วย แต่โกงของวัดหรือเปล่าเขาไม่รู้เหมือนกัน ถึงกระนั้นเขาก็ไม่เชื่อว่าเปรตมีจริง คือยังดื้อเหมือนเดิม แต่คุณยายฟังแล้วเฉยๆ ยังอารมณ์เดียวไม่เปลี่ยนแปลง

The post อย่างนี้ก็มีด้วย first appeared on วัดพระธรรมกาย.

         คุณยายจะไม่เรียกชื่อสวรรค์ว่าเป็นชั้นจาตุมหาราชิกา ดาวดึงส์ ยามา ดุสิตา แต่ท่านจะเรียกว่า ชั้น 1 ชั้น 2 ส่วนมากจะได้ยินว่าผู้ที่ละโลกไปแล้วนั้นอยู่แต่ชั้น 1 กับชั้น 2 นานๆ จะได้ยินว่าไปชั้น 3 ส่วนชั้น 4 เป็นต้นไปไม่ค่อยได้ยินมักจะมีแต่ชั้น 1 พอคุมบุญไปแล้วท่านจะอธิบายว่านําไปส่งที่ชั้น 1 วิมานเป็นอย่างนี้ สูงเท่านั้นโยชน์ วิมานวัดกันเป็นโยชน์ (1 โยชน์ เท่ากับ 16 กิโลเมตร) มีบริวารจํานวนเท่านั้น บริวารหนึ่งแสน สองแสน หลวงพ่อฟังแล้วก็อัศจรรย์ใจว่าเทวดามีบริวารเป็นแสนจากใบอนุโมทนาบัตรเลี้ยงพระใบเดียวเท่านั้นเอง บริวารเยอะขนาดนั้นจะเลี้ยงดูหรือกินอยู่กันอย่างไร

         คุณยายมักจะพูดถึงชั้น 1 ชั้น 2 เป็นประจํา นานๆ ทีจึงจะมีชั้นที่สูงกว่า คือเป็นผู้ที่ทําบุญมากโดยทั่วไปนับตั้งแต่สงเคราะห์โลก เลี้ยงพระวัดปากน้ํา เลี้ยงพระสงฆ์ทั่วทั้งสังฆมณฑล สะดวกวัดไหนก็ไปวัดนั้น คํานวณกําลังบุญแล้วไปได้ถึงชั้น 3 เป็นต้น คุณยายจะใช้คําอย่างนี้ ใหม่ๆ หลวงพ่อก็ตื่นเต้นว่าทําไมการไปนรกสวรรค์จึงเป็นเรื่อง ง่ายสําหรับท่าน ไม่เห็นต้องใช้ยานพาหนะใดๆ ไปได้เป็นปกติเหมือนหายใจเข้าออกหรือเหมือนกับเราเดินออกจากห้องนอนเข้าห้องน้ําทั้งง่ายดายและใช้เวลาไม่นาน เดินเข้าห้องน้ําอย่างมากก็ 5 นาที เห็นยายนั่งไปดูนรกสวรรค์ก็ 5 นาทีอย่างนี้เหมือนกัน

        แขกที่มาพบท่านมักเป็นเช่นนี้คล้ายๆ กันหมด บางคนไม่มีความทุกข์อะไร ท่านก็สอนให้เข้าหาความสุขภายใน บางคนมีความทุกข์ท่านก็หาทางดับทุกข์ให้ด้วยการสอนนั่งสมาธิ บางคนมีข้อสงสัยท่านก็ตอบคําถามให้หายสงสัย ถ้าขอให้คุมบุญท่านก็คุมบุญให้ มีอยู่ท่านหนึ่งไปกราบคุณยายว่า “คุณครูขา อิชั้นต้องไปผ่าตัด เอกซเรย์แล้วมีเนื้องอกอยู่ในท้อง ช่วยคุมบุญให้ด้วยนะคะ” เมื่อฟังแล้วคุณยายก็หลับตาอยู่สองสามนาทีแล้วตอบไปว่า “คุณอย่าไปผ่าเลย มันไม่มีอะไร” “ไม่ได้ค่ะ ต้องผ่า เพราะคุณหมอบอกให้ผ่า” “อืม…ก็แล้วแต่คุณ” เมื่อถึงเวลาแขกท่านนั้นไปผ่าตัดตามที่คุณหมอนัดเอาไว้ ปรากฏว่าไม่พบเนื้องอกแต่อย่างใด แล้วแขกท่านนั้นก็กลับมารายงานคุณยายว่า “คุณครู มันไม่มีอะไรอย่างที่คุณครูว่าจริงๆ ด้วยค่ะ”

        แขกบางท่านที่มาปฏิบัติธรรมที่วัดปากน้ํากับคุณยาย บ้างก็รําพึงรําพันให้คุณยายฟังว่า “ช่วยฉันหน่อยเถอะให้ฉันได้เข้าถึงดวงใสๆ แม้ไม่ถึงพระธรรมกายก็ไม่เป็นไร เอาดวงใสๆ แล้วจะเอาเงินมาถวายให้” คุณยายตอบว่า “คุณเอาทองมากองสูงท่วมหัว ฉันยังเอามาให้ไม่ได้เลย คุณต้องไปทําเองถึงจะได้” นั่นหมายความว่าไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม คุณยายสามารถทําได้เพียงชี้แนะหนทางที่ถูกต้องให้เท่านั้น แต่หลักๆ แล้วเราต้องทําด้วยตัวของเราเองไม่เว้นแม้แต่หลวงพ่อ ถึงกระนั้นหลวงพ่อก็ดีใจว่าเราได้มาเจอครูบาอาจารย์ที่ทําให้ความสงสัยสิ้นสุดลงแล้ว และเกิดความตื่นตัวขวนขวายที่จะศึกษาเรียนรู้สิ่งที่มีอยู่ในพระไตรปิฎกให้เพิ่มขึ้นในระดับที่สามารถพิสูจน์ได้ ก่อให้เกิดความเชื่อมั่นล้านเปอร์เซ็นต์ ถึงขั้นที่จะผลักดันให้เราเปลี่ยนแปลงการดําเนินชีวิตให้เป็นไปในทิศทางที่ถูกต้องได้

        ต่อมาเมื่อหลวงพ่อได้ฟังคุณยายพูดเรื่องนรกสวรรค์บ่อยเข้าก็เริ่มชิน เห็นท่านทําอย่างนั้นด้วยตาและได้ยินด้วยหูจนคุ้นเคย พอไปดูท่านรับแขกทีไรก็เห็นท่านทําอย่างนี้เรื่อยๆ เมื่อชินแล้วก็เริ่มเฉย เข้าใจว่าเป็นเรื่องปกติของคนที่ทําได้ช่วงหลังๆ พอแขกมาหาท่าน หลวงพ่อจะลงจากบ้านไปเพื่อหาที่สงบนั่งสมาธิ ส่วนมากจะเป็นที่วิหารคดซึ่งมีพระพุทธรูปประดิษฐานเรียงรายกันอยู่ ที่ฐานพระพุทธรูปแต่ละองค์มีอัฐิของผู้ล่วงลับบรรจุไว้พร้อมกับมีป้ายชื่อ หลวงพ่อบอกกับเจ้าของอัฐิว่าไม่ได้มารบกวนให้ต่างคนต่างอยู่ ในเมื่อท่านตายแล้วยังไม่เอาอัฐิไปเราก็ไม่เอาเหมือนกัน เพราะฉะนั้นไม่ต้องหวงแหนอะไรแล้วก็ไม่ต้องมาเยี่ยมด้วย ไม่ต้องเข้าฝัน มาให้เห็น หรือทักทายกัน แล้วหลวงพ่อก็นั่งๆ นอนๆ อยู่แถวนั้น คอยกลับมาแอบดูเป็นระยะๆ ว่าแขกของคุณยายกลับไปกันหมดหรือยัง ถ้าแขกกลับไปแล้วก็จะเข้ามานั่งสมาธิกับคุณยายต่อ

      การได้เห็นคุณยายตรวจดูนรกสวรรค์นั้นทําให้หลวงพ่อเชื่อว่านรกสวรรค์เป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้ตามพุทธวิธี จะใช้กล้องส่องแล้วบอกว่าไม่มีก็ไม่ได้เพราะต้องอาศัยเลนส์ใจ จะใช้เลนส์แบบที่ส่องดูดาวไม่ได้ ส่องแล้วบอกว่าเห็นดาวได้ทําไมไม่เห็นนรกสวรรค์นั้นไม่ถูก หรือสรุปว่าพิสูจน์ไม่ได้ก็ไม่ถูก แท้จริงแล้วคือยังไม่ได้พิสูจน์ ถ้าได้พิสูจน์ก็จะพิสูจน์ได้ อุปกรณ์ที่ใช้พิสูจน์คือการเข้าถึงพระธรรมกาย จากนั้นจึงศึกษาวิชชาธรรมกาย เมื่อเราทําได้แล้วการพิสูจน์นรกสวรรค์จะไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป กลับเป็นเรื่องที่อยู่ในวิสัยที่ทําได้ คุณยายได้ยืนยันอย่างนั้นเช่นเดียวกับครูบาอาจารย์ท่านอื่นๆ ในยุคของพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ํา

     ความรู้เรื่องการไปเยือนนรกสวรรค์นี้ คุณยายเรียนมาจากพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ําในฐานะนักเรียนที่ศึกษาวิชชาธรรมกายในโรงงานทําวิชชา ไม่ได้หมายความว่ามีท่านคนเดียวที่ทําได้เพราะในโรงงานนั้นทํากันได้หลายคนแต่หลวงพ่อกล่าวถึงคุณยายท่านเดียวเพราะไม่คุ้นกับท่านอื่น สิ่งเหล่านี้ทําให้หลวงพ่อหายสงสัยในคําสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่มีบันทึกไว้ในพระไตรปิฎก เมื่อหายสงสัยแล้วก็อยากจะปฏิบัติจนบรรลุผลและไปให้ได้บ้าง

     เราจะสามารถหยั่งรู้ถึงความเป็นจริงของคุณยายได้ก็ต้องอาศัยการศึกษาวิชชาธรรมกาย ส่วนเรื่องการทําความสะอาดบ้านเรือน การไปนรก ไปสวรรค์ หรือตอบคําถามสาธุชนที่มากราบท่านนั้นยังไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของคุณยาย ความเป็นจริงอยู่ลึกไปกว่านั้น แต่ดูเหมือนท่านทําตัวสบายๆ ราวกับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เมื่อท่านรับแขกเสร็จแล้วก็ลงไปชั้นล่างเพื่อทําภารกิจต่างๆ ของท่านโดยที่ใจยังหยุดนิ่งอยู่ตลอดเวลาเหมือนเดิม

The post สังเกตคุณยายรับแขก first appeared on วัดพระธรรมกาย.

        ท่านพร่ําอบรมสั่งสอนหลวงพ่อเรื่อยมา อย่างนี้นึกขึ้นได้ทีไรท่านก็สอนสอนว่ามนุษย์ทุกคนไม่สมบูรณ์หรอกนะทั้งความคิด คําพูด และการกระทํา ถ้าสมบูรณ์ก็ไปนิพพานหมดแล้ว แต่เพราะไม่สมบูรณ์จึงต้องมาอยู่ในโลกนี้เมื่อไม่สมบูรณ์ก็ต้องมีข้อผิดพลาดบ้าง อย่าไปถือสาเอามาเป็นอารมณ์ถ้า ถือสาก็เป็นเรื่องเป็นราวถ้าไม่ถือสาก็เป็นลมเป็นแล้งเพราะฉะนั้นความสุขความทุกข์ ล้วนอยู่ที่ตัวเราหากเราอยากมีความสุขเราต้องปล่อยวาง ปล่อยไปตามเรื่องราว ถ้าอยากมีความทุกข์ก็ให้ยึดมั่น ถือมั่นไว้ ถือสาหาความเขาว่าไม่น่าพูดอย่างนั้นกับเรา ไม่น่าจะทําอย่างนี้กับเรา แล้วเอามาปรุงแต่ง คนพูดอาจหลับเป็นสุขไปแล้ว แต่เรายังคงนั่งคิดอยู่อย่างเป็นทุกข์ทําให้ไม่สบายกาย ไม่สบายใจหนักอกหนักใจ ห่างจากเป้าหมายที่เราต้องการไปถึง คือการเข้าถึงวิชชาธรรมกาย และการไปสู่ที่สุดแห่งธรรม ท่านพร่ําสอนหลวงพ่ออย่างนี้ แล้วท่านก็พร่ํา สอนตัวเองเช่นนี้มาตลอด

The post คําสอนจากเรื่องจริง first appeared on วัดพระธรรมกาย.

           เมื่อครั้งยังเป็นนิสิตเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ตอนนั้นหลวงพ่อกับเพื่อนๆ ยังมีอารมณ์สนุกสนานกันตามประสาวัยรุ่น ซึ่งการจะเล่าเรื่องนี้หลวงพ่อต้องขออโหสิกรรมกับทางจุฬาฯ เสียก่อน เหตุเกิดจากสมัยนั้นมีการแข่งขันรักบี้ประจําปีระหว่างจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ซึ่งปกติแล้วเกษตรฯ จะสามารถแข่งชนะมหาวิทยาลัยอื่นๆ ได้ทั้งหมดแต่ไม่เคยเอาชนะจุฬาฯได้เลย อันที่จริงปีนั้นหลวงพ่อก็วางอุเบกขาปลงตกแล้วว่าเกษตรฯ ต้องแพ้อีกแน่ๆ แต่เผอิญหัวหน้าทีมรักบี้ของเกษตรฯ ซึ่งเป็นนิสิตรุ่นพี่ปีสุดท้ายมาหาหลวงพ่อบอกว่าใครไม่รู้ไปปล่อยข่าวลือว่าหลวงพ่อเป็นหมอผี บ้างก็ปล่อยข่าวว่าเป็นฤๅษีที่ขลังมาก เล่าลือต่อๆ กันไปสารพัด หัวหน้าทีมรักบี้ได้ทราบกิตติศัพท์นี้จึงมาหาเพื่อขอให้ช่วยทําพิธีตัดไม้ข่มนามเพื่อให้ทีมรักบี้ของเกษตรฯ ชนะการแข่งขัน ด้วยความสงสารไม่อยากจะให้เพื่อนเสียหน้าเพราะอุตส่าห์เอาหลวงพ่อไปโฆษณาประชาสัมพันธ์ขนาดนั้น หลวงพ่อจึงจําใจรับปากว่าจะช่วยแต่ปัญหามีอยู่ว่าหลวงพ่อเองก็ไม่ทราบว่าต้องทําพิธีอย่างไรบ้างเพราะตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยทํามาก่อน

       หลวงพ่อคิดว่า ถึงแม้ไม่ทราบว่าปกติแล้วเขาทํากันอย่างไรก็คงไม่มีปัญหา เราออกแบบพิธีเองเลยก็ได้เพราะเพื่อนคนอื่นๆ ก็ไม่มีใครรู้ เท่าที่รู้คือต้องมีศาลเพียงตา สันนิษฐานเอาเองว่าศาลเพียงตาคงจะเป็นศาลที่ตั้งอยู่ในระดับเดียวกับสายตาในขณะที่เรายืน แล้วศาลนี้จะต้องมีที่วางเครื่องเซ่นไหว้อะไรบ้างก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน คงจะต้องวางหลบๆ เข้าไปข้างในจะได้มองไม่ค่อยเห็นเพราะผีคงไม่ชอบอะไรโจ่งแจ้ง ต้องทําให้ดูเร้นลับสักหน่อย คิดได้อย่างนี้แล้วก็ให้เพื่อนๆ ช่วยกันสร้างศาลที่สูงในระดับสายตา ซึ่งพวกเขาก็น่ารักมาก ร่วมแรงร่วมใจกันทําตลอดทั้งคืนจนเสร็จโดยที่หลวงพ่อไม่ต้องออกแรงเองเลย

         เมื่อได้ศาลแล้วหลวงพ่อต้องหาเครื่องเซ่นไหว้ เคยได้ยินมาว่าจะต้องมีขนมต้มแดงต้มขาว ซึ่งหลวงพ่อเองไม่รู้จักขนมพวกนี้จึงไปหารือกับคุณยาย “ยายทําไงดีเนี่ย เขามาแต่งตั้งให้เป็นอย่างนี้แล้ว” ท่านก็พูดเรียบๆ “เออ…แล้วยายจะช่วย” แล้วคุณยายก็สั่งให้เด็กไปเตรียมขนมต้มแดงขนมต้มขาวซึ่งตั้งแต่เกิดมาหลวงพ่อเพิ่งจะได้เห็นเป็นครั้งแรก แล้วก็ขอชิมก่อนผีเสียอีก

        พอเริ่มทําพิธีเราก็นําต้นก้ามปูซึ่งเป็นต้นไม้ประจําจุฬาฯ ไปปักไว้ที่บริเวณพิธีภายในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เพื่อ “ตัดไม้ข่มนาม” ตามความเข้าใจของเราเอง ก่อนอื่นก็ตั้งเสาขึ้นมาเหมือนเวลาประหารชีวิตนักโทษ ทีนี้ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาเป็นตัวแทนก็เลยเอาต้นก้ามปูที่หาได้จากแถวๆ นั้น ก่อนตัดก็คิดว่าเราต้องมีพิธีรําโดยเพชฌฆาตเสียก่อนพร้อมกับดนตรีมโหรีปี่พาทย์ เพื่อนที่อยู่ชมรมดนตรีไทยก็มาช่วยกันอย่างเต็มที่ ยกมาทั้งวงเพื่อบรรเลงประกอบพิธีส่วนเพื่อนที่รําลิเกเก่งก็แต่งชุดแดงถือดาบจริง ไม่ทราบว่าไปหาดาบมาจากไหน เป็นดาบที่ชนะเลิศการประกวดและมีอายุหลายร้อยปีทีเดียว เวลาขยับดาบจะมีเสียงก๊อกแก๊กตรงด้ามด้วยเพราะมีกระดูกผีตายโหงห้อยอยู่ เรียกว่าขลังมากจริงๆ

      พอถึงคราวจะตัดไม้ก็ต้องมีพราหมณ์ ตอนนั้นหลวงพ่อกําลังอยู่ในวัยสนุกสนานกับเพื่อนๆ เลยอาสาเป็นพราหมณ์เสียเอง ทีแรกนึกไม่ออกว่าพราหมณ์ต้องแต่งตัวอย่างไร เลยเอาผ้าปูที่นอนสีขาวมาซักแล้วนํามาตกแต่งร่างกายให้ดูเหมือนพราหมณ์ประกอบพิธี จากนั้นจึงตั้งชื่อนักกีฬาแต่ละคนเสียใหม่ให้ดูน่าเกรงขาม เช่น “ขุนปราบจามจุรีพ่าย” ก็ตั้งชื่อใหม่ให้กับทุกๆ คน

   เรื่องมหัศจรรย์มีอยู่ว่าในขณะที่ทําพิธีนั้นวงมโหรีปี่พาทย์ก็บรรเลงเพลงไปพร้อมกับคนรําดาบซึ่งรําได้สวยมาก พอได้จังหวะคนรําก็ลงดาบตัดไม้ดัง “ชั้วะ!!!” เท่านั้นเอง ได้เกิดมีฟ้าผ่าดัง “เปรี้ยง!!!” สนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ ทั้งๆ ที่ท้องฟ้าก็แจ้ง แดดออกแรงและไม่มีเมฆฝนแต่อย่างใด เมื่อทุกคนเห็นดังนั้นก็ร้องเฮกันหมด ต่างคนต่างรู้ว่าได้ฤกษ์ขึ้นรถไปแข่งแล้ว

       หลังจากทําพิธีที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์บางเขนจนฟ้าผ่าแล้ว พวกเราเคลื่อนขบวนไปยังสนามศุภชลาศัยเพื่อชมการแข่งขันรักบี้ พอลงสนามแข่งครึ่งแรกจุฬาฯ ก็ทําคะแนนนําไปก่อน หลวงพ่อนั่งเป็นกองเชียร์อยู่ที่อัฒจันทร์ก็นึกอยู่ในใจว่า “โอ…ยาย…ทําไงดี” เพื่อนๆ พากันบอกว่า “เฮ้ยเอาไง” หลวงพ่อทําเป็นเฉยๆ แต่ในใจนึกถึงคุณยายอยู่ตลอดเวลา “ยายๆ ทําไงดี แพ้เขาไม่ได้นะยาย เขานําไปแล้ว ยายทําแบบนี้ได้ไง” หลวงพ่อรําพึงอยู่ในใจแบบนี้ “ยาย…ยายต้องช่วยสิ ไม่ใช่ช่วยแค่ครึ่งเดียวแล้วขยักไว้ ยายต้องช่วยสิ แพ้ไม่ได้นะยาย ไม่อย่างนั้นต้องตายแน่เลย”หลวงพ่อรําพึงอยู่ในใจแบบนี้ตลอด แล้วก็นิ่งๆ เอาไว้ จนสุดท้ายพอถึงครึ่งหลัง เกษตรฯ ทําคะแนนคืนได้ จนจบการแข่งขันผลปรากฏว่าเกษตรฯเป็นฝ่ายชนะ ทําให้เพื่อนๆ ดีใจกันมาก

        พอแข่งรักบี้ชนะ พวกนิสิตเกษตรฯ ก็เดินทางกลับมาที่มหาวิทยาลัยเพื่อนํากระทงจากศาลเพียงตา ไปลอยที่สระน้ําหน้ามหาวิทยาลัย จากเหตุการณ์นี้ สถานีวิทยุยานเกราะนําข่าวไปออกอากาศว่าเกษตรฯ ใช้หมอผีทําพิธีตัดไม้ข่มนามในการแข่งรักบี้ ทําให้สามารถล้มแชมป์เก่าอย่างจุฬาฯ ได้ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะว่าหลวงพ่อเก่ง อันที่จริงหลวงพ่อไม่รู้เรื่องอะไรเท่าไร แต่เป็นเพราะอานุภาพของคุณยายซึ่งท่านเมตตาหลวงพ่ออยากให้หลวงพ่อสมปรารถนาเท่านั้นเอง

The post ตัดไม้ข่มนาม first appeared on วัดพระธรรมกาย.

          ท่านอบรมหลวงพ่อไม่มีว่างเว้น จึงมักได้ยินเรื่องเหล่านี้อยู่เนืองๆ หลวงพ่อฟังท่านสอนอย่างสบายๆ เพราะท่านมีอารมณ์เดียว คือไม่เคยเห็นท่านขุ่นมัวเลยอยู่กับท่านมา 40 ปีก็ไม่เคยได้รับคําชมท่านไม่เคยชมเลย ว่าเราเก่งจนกระทั่งละสังขารคําติก็ไม่เคย ได้รับคําชมก็ไม่ได้รับ ได้รับแต่คําสั่งสอน สอน แต่ละครั้งก็เป็น เรื่องข้ามภพข้ามชาติ
เช่น ถ้าคุณทําอย่างนี้เดี๋ยวชาติต่อไปจะเป็นอย่างโน้น แล้วท่านก็ยกตัวอย่างของท่านว่าให้ดูข้อบกพร่องของท่านเป็นแบบอย่างท่านมักจะเตือนหลวงพ่อ เสมอๆว่าหากยามใดจิตหยาบหรือท้อแท้ให้ระลึกชาติปัจจุบันหลวงพ่อถามว่าหมายถึงอะไรท่านบอกว่าให้นึกถึงปัจจุบัน

        นับตั้งแต่เราเกิดมาจนกระทั่งถึงบัดนี้มีอะไรขาดตกบกพร่องหรือสมบูรณ์บ้างดูแล้วเราจะได้ไม่ ขี้เกียจและไม่ท้อถอยในการสร้างบารมี อันที่จริงหลวงพ่อไม่ค่อยท้อถอยกับเรื่องต่างๆอยู่แล้วเพียงแต่ทําไปเรื่อยๆมากบ้างน้อยบ้าง ก็ทํากันไปไม่ขาดเลยแม้แต่วันเดียวคุณยายทราบดีว่าเป็นคนไม่ท้อ แต่ท่านก็เตือนทุกครั้งเพื่อทําหน้าที่ในการตักเตือนอบรมสั่งสอนของท่านให้สมบูรณ์สมัยนั้นมักจะมีแต่หนุ่มๆ ไม่ค่อยมีสาวๆเพราะถ้าเกิดมีอะไร ที่ไม่เข้าท่าเข้าทางขึ้นมาดวงตาของท่านจะเข้มเป็นพิเศษแล้วท่านก็ไล่ออกไปหมด ท่านบอกว่ากันไว้ดีกว่าแก้ท่านไม่ยอมปล่อยให้ เรื่องราวไม่งามเกิดขึ้นแล้วค่อยมาอโหสิกรรมกัน

         ภายหลังใครๆก็ไม่สามารถรอดพ้นหูตาของคุณยายไปได้หลวงพ่อเองยังกลัวคุณยาย แม้ท่านไม่ดุด่าแต่ท่านพูดรําพึงออกมาตรงๆ วันหนึ่งขณะที่หลวงพ่อกําลังผูกเชือกรองเท้าเตรียมจะเดินทางกลับหอพักท่านก็นั่งอยู่ที่เดิมของท่านแล้วรําพึงผ่านอากาศขึ้นมาประโยคหนึ่งเมื่อหลวงพ่อได้ยินก็ยังไม่ทันได้คิดแต่รับว่า “ครับ” แล้วเดินไปขึ้นรถที่ตลาดพอกําลังจะขึ้นรถก็เกิดสงสัยในคําพูดของคุณยายว่าท่านต้องมีนัยอะไรสักอย่าง จึงเดินย้อนกลับมาใหม่เห็นท่านกางมุ้งเรียบร้อยแล้ว

       ท่านถามขึ้นว่า “อ้าวคุณกลับมาทําไม” หลวงพ่อบอกคุณยายว่าสงสัยในสิ่งที่ท่านพูดว่าคงจะมีเหตุอะไรสักอย่าง ท่านเลยผางลงถูกกลางใจใสๆ ซึ่งหลวงพ่อก็รับปากกับท่านแล้วปฏิบัติตาม อย่างนั้นตลอดมากระแสความบริสุทธิ์จากดวงใจของคุณยายซึมผ่านเข้ามาในใจของหลวงพ่อทีละนิดๆทําให้ ความไม่บริสุทธิ์ที่มีอยู่ในใจค่อยๆหมดไปที ละน้อย แม้ยังไม่ถึงขั้นหมดกิเลสโดยสิ้นเชิง แต่ก็อยู่ในระดับที่สามารถเป็นคนดีที่โลกต้องการดํารงชีวิตอยู่ใน สังคมอย่างผาสุก และเอาตัวรอดจากสิ่งชั่วร้ายทั้งหลายได้

The post คุณยายสอนข้ามชาติ first appeared on วัดพระธรรมกาย.

         แต่ต่อมาเขาก็ชินกันเมื่อหลวงพ่อนํากระเช้าดอกไม้มาถึงบ้าน หลังเล็กหลวงพ่อก็นํามาวางใกล้ๆโต๊ะหมู่บูชา
แล้ว นั่งพิงที่เสาหัวด้วนห่างจากกระเช้าสักสองเมตรกว่าๆ ส่วนคุณยายก็นั่งที่เดิมของท่าน แล้วสอนหลวงพ่อว่า“เอ้าคุณ…คุณนั่งเข้าที่ไป นั่งไปนะให้เข้าถึงพระในตัว เอาองค์ที่ถวายได้นะ องค์ที่นําไป ไม่ได้อย่าเพิ่งเอาไป” คุณยายพูดง่ายๆอย่างนี้แต่กว่าจะพบองค์ที่ถวายได้ก็ใช้เวลาพอสมควร หลวงพ่อนั่งไปเรื่อยๆก็ไม่ได้สักที จนกระทั่งถึงจุดหนึ่งคุณยายบอกว่า “อืม…ได้แล้ว” ท่านรู้ได้ อย่างไรก็ไม่ทราบ แล้วท่านก็บอกว่า “เอ้าคุณเอา กระเช้าไว้ในกลางองค์พระ” หลวงพ่อก็ทําตาม ทีแรกตกใจเพราะกระเช้าดอกไม้ขยายส่วนใหญ่โตตาม องค์พระ คุณยายสอนต่อว่าให้ทําอย่างนั้นอย่างนี้ พอได้อานิสงส์ผลบุญแล้วให้เอาไปไว้ที่วิมานของ ตัวเองก่อน จากนั้นจึงเอาไปแจกที่วิมานโน้นวิมานนี้ หลวงพ่อได้ทําตามที่ท่านบอกต่อมาหลวงพ่อเป็นฝ่ายบอกท่านบ้าง บอกยายเอาไว้ตรงนั้นนะท่านไม่เคยขัดใจรับว่า “ค่ะ” แล้วทําตามที่หลวงพ่อขอรู้สึกเวลาท่านทําจะง่ายและรวดเร็วกว่ามาก

      เมื่อเรียนวิธีบูชาข้าวพระจากคุณยายแล้วหลวงพ่อได้ฝากฝนการบูชาข้าวพระด้วยตนเองหลวงพ่อจะตื่นแต่เช้าแล้วไปที่โรงอาหารของ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มีหลวงพ่ออยู่คนเดียวส่วนนักศึกษาคนอื่นยังไม่ตื่นกันหลวงพ่อจะซื้ออาหารมาหนึ่งจาน แล้วฝึกบูชาข้าวพระ ฝึกฝน จนกระทั่งคุ้น แล้วไปหาคุณยาย ท่านได้เมตตาสอน เพิ่มเติมให้จนกระทั่งหลวงพ่อมีอายุได้ 20 ปี ท่านจึง มอบหมายให้เป็นผู้นําในการบูชาข้าวพระที่บ้านหลัง เล็กทั้งๆ ที่มีผู้อาวุโสที่อยู่ร่วมพิธีมาก่อนเป็นสิบปี ส่วนหลวงพ่อมีอายุน้อยที่สุด หลวงพ่อยังนึกแปลกใจว่าทําไมคุณยายจึงมอบตําแหน่งผู้นําในการบูชา ข้าวพระให้หลวงพ่อ

ซึ่งในพิธีนั้นหลวงพ่อต้องนําบูชาข้าวพระแบบทุก วันอาทิตย์ต้นเดือนที่ วัดพระธรรมกายในปัจจุบัน

The post สอนบูชาข้าวพระ first appeared on วัดพระธรรมกาย.